KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2015/7349 E., 2016/6103 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Nisan 2016
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle yaralama
- Hüküm
- TCK'nın 89/1-2e, 62/1, 52/2-4, 53/6 maddeleri gereğince mahkûmiyet,
Karar Metni
313 kelime·2 dk okuma
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Dosyada mevcut İpsala Devlet Hastanesinden alınan katılana ait 13/12/2012 tarihli geçici raporda "katılanın sağ femur başı fraktürünün mevcut olup hayati tehlikesinin bulunmadığının" bildirildiği, daha sonra Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Acil Tıp Anabilim Dalından 18/12/2012 tarihinde alınan raporda "Lomber 1-2-3-4 vertabralarının bilateral proc transuersustarında L1 carpusunda, sağ scapulada fraktür ve sağ akciğerde hematerax saptanmıştır. hayati tehlikesi mevcuttur." şeklinde rapor verilmiş olup iki ayrı raporun içeriğinden katılanın hayati tehlike geçirdiği ve vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı ve raporların hüküm kurulmaya elverişli olduğu anlaşılmakla, yeniden rapor alınması sonuca etkili görülmemiş tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine,ancak;
1)Katılanın hayati tehlike geçirecek ve vücudunda kemik kırıkları oluşacak şekilde yaralanmasına neden olduğu anlaşılan sanık hakkında tayin edilen cezada TCK'nın 89/2b-e şeklinde uygulama yapılması gerekirken 89/2e şeklinde yapılması,
2)-Sanık hakkında belirlenen temel cezanın TCK'nun 89/2-e maddesiyle artırılmasından sonra yapılan takdiri indirim nedeniyle sonuç cezanın 225 gün olarak belirlenmesi gerekirken 240 gün olarak belirlenip TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca yapılan uygulama sırasında 300 gün üzerinden hesaplama yapılıp hükmün karıştırılması
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2015/7349, K. 2016/6103, 12 Nisan 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama