Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2016/1336 K.2017/5093

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ticari minibüs şoförü olan sanığın duraktan öleni yolcu olarak aldığı, minibüsün kapısı açık olarak seyrettiği sırada, ölenin durakta inmek istediği ve yavaşlayan minibüsün açık olan kapısından yere düştüğü, minibüsün ölenin üzerinden geçtiği olayda; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.10.2009 gün ve 9/189-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; aracın kapısı açık olarak gidilmesinin yaralanma ve ölümlere yol açabileceğinin sanık tarafından da öngörülmesi gereken bir husus olduğu, buna rağmen hatalı yöntemle ilgili geçmiş deneyimlerinin şanslı sonuçlanması gibi nedenlerle sanığın bu riski göze aldığı anlaşıldığından, olayda bilinçli taksirin unsurlarının bulunduğunun gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin sanığın kusuru olmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında TCK'nın 85/1. maddesi gereği tayin edilen 3 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden aynı Yasanın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması ile "2 yıl 11 ay" yerine " 3 yıl" hapis cezası tayini ve paraya çevrilmesi sonrası sonuç adli para cezasının 21.200TL yerine, 21.900.-TL olarak fazla ceza tayini,

2-Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde cezanın hapse çevrileceğinin ihtarı yerine infazı kısıtlar biçimde “hapse çevrilmesine” karar verilmesi,