Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2016/7591 K.2018/4297

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’un yokluğunda verilen 18.10.2011 tarihli hükmün, sanığın duruşmada bildirdiği adrese tebliğe çıkarıldığı, ancak bahse konu tebligatın “adı geçen mahalle, cadde ve sokak olmadığından, muhatap ismen tanınmıyor” notu ile iade edildiği, daha sonra gerekçeli kararın diğer sanık ... müdafine sanık ...’un müdafii de olduğu kabul edilerek sehven tebliğ edilip kararın kesinleştirildiği, mahkemece sanığın mernis adresinin araştırılmadığı, sanık hakkındaki hükmün “temyizde onama” şeklinde 13.02.2014 tarihinde kesinleştirilip infaza verildiği,

ancak sanık müdafinin 24.01.2013 tarihli vekaletnameye dayanarak 29.11.2015 tarihli dilekçe ile müvekkilinin temyiz yasa yolunu kullanmasının engellendiği belirtilerek hükmün taraflara tebliğine, kesinleşme şerhinin kaldırılmasına, infaza ilişkin yazıların iadesine ve sabıka kaydının düzeltilmesine karar verilmesini talep etmesi üzerine, mahkemenin 30.11.2015 tarihli ek kararı ile tebligatın usulsüz olduğunu kabul ederek “infazın durdurulmasına, kararın sanık müdafine tebliğine” karar verdiği,

ek kararın 24.12.2015 tarihinde sanık müdafine tebliğ edilmesinden önce sanık müdafii tarafından kararın 04.12.2015 tarihinde temyiz edildiği anlaşılmakta ise de, mahkemenin 18.10.2011 tarih, 2009/791 esas, 2011/833 karar sayılı ilamı ile hükmedilen 6.000 TL adli para cezasının 06.11.2014 tarihinde infaz edildiği, her ne kadar gerekçeli kararın tebliği usulsüz ise de, infaz tarihinden itibaren sanığın bahse konu kararı öğrenmiş sayılacağı, ancak sanık müdafii tarafından 29.11.2015 ve 04.12.2015 tarihli dilekçelerle kararın süresinden sonra temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında.