Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2017/3041 K.2018/2655

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, üst Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 22/3. maddesinin uygulanması konusunda sanığa ek savunma hakkı verilmemesi, mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sırasında, sanığın alınan beyanında bozmaya karşı diyeceklerinin sorulmuş olması karşısında, sonuç cezaya etkili bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık hakkında hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasından, TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında arttırım yapılırken sonuç cezanın 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası yerine, 1 yıl 14 ay 20 gün hapis cezasına hükmedilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, üst Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 53/1-3. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden taksirle öldürme suçundan hüküm kurulurken, anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

2-Tayin olunan hapis cezası ertelenen sanık hakkında denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği takdirde, cezasının infaz edilmiş sayılacağının kararda belirtilmemesi suretiyle TCK'nın 51/8. maddesine aykırı davranılması,