Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2017/3108 K.2017/7597

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonunda, 26/03/2010 tarihli karar ile sanığın, 765 sayılı (mülga) Türk Ceza Kanunu'nun 455/1-son, 59/2 ve 2918 sayılı yasanın 119/2. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis ve 45,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 3 ay süre ile geri alınmasına, 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddeleri uyarınca sanık hakkında kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, anılan kararın, itiraz edilmemesi üzerine 20/07/2010 tarihinde kesinleştiği ve belirtilen tarih itibariyle beş yıllık denetim süresi başladığından, 5271 sayılı CMK'nın 231/8. maddesi uyarınca dava zamanaşımının durduğu,

daha sonra sanığın, 13/09/2011 tarihinde "kasten yaralama" suçunu işlediği sabit kabul edilerek, Fethiye 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 19/11/2013 tarihli ilamı ile 3,000 TL adli para cezası ile mahkumiyetine hükmedildiği, anılan mahkumiyet hükmündeki cezanın doğrudan hükmolunan adli para cezası olması nedeniyle karar tarihi olan 19/11/2013 tarihi itibariyle kesin nitelikte olduğu, denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlendiğinden, anılan suçun işlendiği 13/09/2011 tarihi itibariyle zamanaşımı süresinin işlemeye devam ettiği anlaşılmakla;

Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem 765 sayılı (mülga) Türk Ceza Kanunu'nun 455. maddesinde yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç 5237 sayılı TCK’nın 7/2. maddesi yollamasıyla lehe neticeler doğuran aynı kanunun 102/4. maddesi uyarınca 5 yıllık zamanaşımına tabidir.

Dava zamanaşımını kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, bu süre 104/2. maddesi uyarınca en fazla yarı oranında uzayacağından, zamanaşımının durma süresi de gözetildiğinde, suç tarihi olan 17/06/2004 tarihinden itibaren 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımı, inceleme tarihinden önce gerçekleşmiş ve 5271 sayılı CMK'nın 223/9. maddesindeki şartların da oluşmadığı anlaşılmakla, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün sair yönleri incelenmeksizin,