Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2017/6605 K.2019/2195

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1,99 promil alkollü olduğu tespit edilen sanık hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

2-Sanığın 1,99 promil alkollü olduğu halde iki yönlü yolda direksiyon hakimiyetini kaybederek karşı istikamete geçip karşı yönden gelen mağdur ...'in idaresindeki araçla çarpışması neticesinde mağdur ... ve aracında yolcu olarak bulunan müşteki ...'ın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı olayda, mağdur ... vekilinin 16/07/2014 tarihli duruşmada şikayetten vazgeçtiği anlaşılmakla, sanığın eylemine uyan TCK'nın 89/1. maddesi gereğince cezalandırılması gerekirken, TCK'nın 89/4. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi,

3-Sanık hakkında TCK'nın 62. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

4-Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirlenmemesi suretiyle TCK‘nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,