Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2017/9794 K.2019/6610

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Meydana gelen kazada katılanın kemik kırığına, sabit ize ve hayati tehlikeye neden olacak şekilde yaralanması nedeniyle, temel cezadan TCK'nın 89/2-b,d,e maddesi uyarınca artırım yapıldığı sırada, uygulama maddesinin TCK'nın 89/2-b, d, e maddesi yerine TCK'nın 89/2. maddesi olarak eksik gösterilmesi,