KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2018/1388 E., 2019/10344 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Ekim 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle öldürme
- Hüküm
- CMK'nın 231/11. maddesi gereği açıklanan TCK'nın 85/1, 62, 63. maddeleri gereği mahkumiyet
- Tebliğnamededüşünce
- Düzeltilerek Onama
Karar Metni
302 kelime·2 dk okuma
Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Taksirle öldürme suçundan yapılan yargılama sonucunda, sanığın TCK’nın 85/1, 62/1 maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, CMK’nın 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına,
aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca sanığın 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına dair Diyarbakır 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.12.2011 tarih, 2011/279 esas, 2011/634 karar sayılı kararının 26.01.2012 tarihinde kesinleşmesini müteakip sanığın, deneme süresi içerisinde 28/03/2014 tarihinde işlediği hırsızlık suçu nedeniyle, Diyarbakır 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/09/2014 tarihli ve 2014/275 E.- 2014/445 K. sayılı, 6 ay 20 gün hapis cezası mahkumiyet hükmünün 31/10/2014 tarihinde kesinleşmesi üzerine denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle ihbarda bulunulmasını müteakip, duruşma açılarak,
21.12.2011 tarihli hükmün CMK'nın 231/11. maddesi gereğince açıklanmasına ilişkin Diyarbakır 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.02.2015 tarihli, 2014/605 esas, 2015/81 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi:
Gerekçeli karar başlığında, ölenin kimlik bilgileri yazılmamışsa da, bu husus mahallinde düzeltilebilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine,ancak;
Sanık hakkında sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilirken uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması;
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2018/1388, K. 2019/10344, 17 Ekim 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama