Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2018/4218 K.2018/10664

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonunda, 22/06/2010 tarihli karar ile sanığın, 765 sayılı (mülga) Türk Ceza Kanununun 459/2-son ve 2918 sayılı yasanın 119/2. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 214,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 10 ay süre ile geri alınmasına, 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddeleri uyarınca sanık hakkında kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, anılan kararın, itiraz edilmemesi üzerine 13/09/2010 tarihinde kesinleştiği ve belirtilen tarih itibariyle beş yıllık denetim süresi başladığından, 5271 sayılı CMK'nın 231/8. maddesi uyarınca dava zamanaşımının durduğu,

daha sonra sanığın, 01/08/2013 tarihinde “silahla tehdit, kasten yaralama” ve "6136 sayılı kanuna muhalefet etme" suçlarını işlediği sabit kabul edilerek, Muş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/08/2014 tarihli ilamı ile sırası ile 1 yıl 3 ay hapis, 10 ay hapis ve 10 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine hükmedildiği, belirlenen cezalara ilişkin hükmün 12/04/2017 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlendiğinden, anılan suçun işlendiği 01/08/2013 tarihi itibariyle zamanaşımı süresinin işlemeye devam ettiği anlaşılmakla;

Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem 765 sayılı (mülga) Türk Ceza Kanununun 459. maddesinde yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç 5237 sayılı TCK’nın 7/2. maddesi yollamasıyla lehe neticeler doğuran aynı kanunun 102/4. maddesi uyarınca 5 yıllık zamanaşımına tabidir.

Dava zamanaşımını kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, bu süre 104/2. maddesi uyarınca en fazla yarı oranında uzayacağından, zamanaşımının durma süresi de gözetildiğinde, suç tarihi olan 13/03/2003 tarihinden itibaren 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımı, inceleme tarihinden önce gerçekleşmiş ve 5271 sayılı CMK'nın 223/9. maddesindeki şartların da oluşmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün sair yönleri incelenmeksizin,