Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2018/6347 K.2020/2286

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre; olay günü sanığın sevk ve idaresindeki araç ile meskun mahal dışı, aydınlatmanın mevcut olduğu, virajlı ve eğimli yol üzerinde seyir halindeyken, kaza mahaline geldiğinde aracının sağ ön ve köşe kısımlarıyla yolun kenarında bulunan yaya çarpması sonucu meydana gelen olayda, sanığın kusurlu olarak bir kişinin ölümüne sebebiyet verdiği olayda, mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma öngören görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusur durumuna, katılanlar vekilinin ise ceza miktarına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.07.2009 tarih ve 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" gerekçesine gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,