Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2018/7354 K.2019/12237

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın sevk ve idaresindeki araçla gündüz vakti iki şeritli iki yönlü asfalt yolun sağ tarafında yer alan araç bakım servisinden yola çıktığı esnada aracının sol ön köşe kısmıyla, yolun sağ şeridinde seyretmekte olan katılanın sevk ve idaresindeki motosikletin ön kısmının çarpışması sonucu motosiklet sürücüsü katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek 5. derece kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, sanığın asli kusurlu olduğunun kabulü ile mahkumiyet kararı verilmesi bakımından mahkemenin takdirinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.07.2009 tarih ve 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" ile (f) bendinde yer alan "kastının yoğunluğu'' gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi;