Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2018/8600 K.2019/5153

2-Sanık ... hakkında; CMK’nın 223/2-c. maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanık ...’in mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii, sanık ...’nın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

1-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Yapılan yargılama sonunda, sanığın suçun işlenmesinde kusurunun bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, verilen beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin süre tutum içerikli temyiz itirazının reddine, ancak;

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (b) bendinde yer alan “suçun işlenmesinde kullanılan araçlar" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,