Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/10653 K.2020/3917

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 02:15 sıralarında, sanığın sevk ve idaresindeki otobüs ile meskun mahal dışında, bölünmüş tek yönlü iki şeritli aydınlatma olmayan asfalt kaplama yolda seyir halindeyken, olay mahalli ışık kontrollü kavşağa geldiğinde, ışıkların sarıdan kırmızıya geçtiği sırada, önünde kırmızı ışığın yanmasıyla durmuş olan katılan sürücü ...'ın sevk ve idaresindeki otomobilin arka kısımlarına, kendi aracının ön kısımları ile çarpması sonucu, katılan sürücü ... ve aynı araçta yolcu olarak bulunan ... ve ...'ün nitelikli şekilde yaralanmasına neden olduğu, kazanın meydana gelmesinde sanığın tamamen kusurlu olduğunun tespit ve kabul edildiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın beraati yerine verilen mahkumiyet kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna, suçsuz olduğuna, yeterince araştırma yapılmadan karar verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilirken, TCK'nın 53/6. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan "kastın yoğunluğu" gerekçesine dayanılmayacağının gözetilmemesi,