Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/13434 K.2021/5941

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki otobüs ile gündüz vakti, meskun mahal ve 10 metre genişliğindeki iki yönlü yolda seyir halinde iken, olay yeri kavşağa geldiğinde yavaşlayarak adres sorduğu ve sola dönüş yapmak istediği sırada, yol içinde park halindeki araçların önünden karşıya geçmek isteyen, anne ve bebek arabasına aracın sağ arka tarafı ile çarptığı, anne ve bebeğin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin sanığın kusuru olmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine, katılan vekilinin ise cezanın az olduğuna, sanığın tamamen kusurlu olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden;

sanığa verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olduğundan, hüküm fıkrasının 4 numaralı bendinin hükümden çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 5 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a.maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine.