Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/3618 K.2019/5980

TCK'nın 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirle öldürme suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, 765 sayılı TCK'nın 455, 455/son, 59/2. maddeleri gereğince 2 ay 15 gün hapis ve 10,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına dair Marmaris Asliye Ceza Mahkemesinin 27/07/2010 tarihli ve 2010/1-2010/118 sayılı kararının 03/12/2010 tarihinde kesinleştiği, bu tarih itibariyle zamanaşımı süresinin durduğu,

sanığın denetim süresi içinde 31.05.2015 tarihinde “Yaralama” suçunu işlediği, ikinci suç tarihi itibariyle zamanaşımı süresinin yeniden işlemeye başladığı, Korkuteli Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10/06/2016 tarih ve 2015/413-2015/810 sayılı kararı ile bu suçtan sanığın mahkumiyetine karar verildiği, hükmün 22.12.2015 tarihinde kesinleştiği ve ihbar üzerine dosya yeniden ele alınarak önceki hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/11. maddesi gereğince açıklanmasına dair Marmaris Asliye Ceza Mahkemesinin 25/04/2017 tarihli ve 2016/137-2017/48 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem 765 sayılı (mülga) Türk Ceza Kanununun 455/1-son. maddesinde yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç 5237 sayılı TCK’nın 7/2. maddesi yollamasıyla lehe neticeler doğuran aynı kanunun 102/4. maddesi uyarınca 5 yıllık zamanaşımına tabidir.

Dava zamanaşımını kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, bu süre 104/2. maddesi uyarınca en fazla yarı oranında uzayacağından, zamanaşımının durma süresi de gözetildiğinde, suç tarihi olan 14/08/2004 tarihinden itibaren 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımı hüküm tarihinden önce gerçekleşmiş ve 5271 sayılı CMK'nın 223/9. maddesindeki şartların da oluşmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup,