Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/4220 K.2021/2892

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tazminat talebinin dayanağı olan Şanlıurfa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/49 Esas – 2015/13 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının İzinsiz Olarak Ateşli Silah ve Mermileri Ülkeye Sokma İmal Etme, Nakletme ve Saklama suçundan 27.09.2013-29.11.2013 tarihleri arasında 63 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 06.04.2015 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla;

Dairemizce UYAP sistemi üzerinden temin edilen adli sicil kaydına göre davacının karar tarihinden sonra mahkumiyet hükmünün bulunmadığı ve mahsup kararına rastlanılmadığı, 02.12.2013 tarihli Şanlıurfa E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün cevabi yazısında davacının tevfike ait infaz bilgilerinin bulunduğu ve temyiz incelemesi sırasında dairemizce UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemede, aynı konu ve haksız tutuklama nedenine dayalı olarak açılmış mükerrer dava olmadığının anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma öneren düşünceye iştirak edilmemiştir.

Gerekçeli karar başlığında, ''Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat'' olan dava türünün ''yakalama veya tutuklama sonrası KYO veya beraat kararı verilmesi halinde tazminat'' olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir eksiklik olarak görülmüştür.

Davacının 10.000,00 TL maddi, 15.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece 1.660,93 TL maddi, 2.500,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.