Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/6849 K.2020/4042

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre; sanığın idaresindeki özel halk otobüs ile yerleşim yeri içinde, iki şeritli, bölünmüş, asfalt kaplama, düz, eğimli yolda gündüz vakti seyir halindeyken; kontrollü kavşağa geldiğinde sağa dönüş yaptığı esnada, karşıdan karşıya geçmekte olan katılana yaya geçidi üzerinde çarpması şeklinde meydana gelen ve bir kişinin 3. derece kemik kırığı olacak şekilde yaralanması ile neticelenen olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olayda kusuru bulunmayan sanık hakkında CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraat kararı verilmesi gerekirken, CMK'nın 223/2-b maddesi uyarınca beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasının (1.) bendinde yer alan "Sanığın üzerine atılı suçu işlemediği anlaşıldığından hakkında açılan kamu davasından CMK'nın 223/2-b maddesi" ibaresinin kaldırılarak,