Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/10795 K.2023/5663

Sanıklar hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2016 tarihli ve 2015/638 Esas, 2016/134 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz nedenleri; 1.Eksik inceleme ile karar verildiğine,

2.Verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

3.Diğer temyiz nedenlerine, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A.

Yerel mahkemenin kabulü; " Davaya konu binada izinsiz makinalı harfiyat yapıldığından bahisle sanıklar hakkında müsnet suçtan cezalandırılmaları için kamu davası açıldığı, davaya konu binanın yıkımı ve yeniden yapılması konusunda gerekli olan izin ve kararların sanıklar tarafından alındığı, harfiyatın elle taşınmasının mümkün olmaması ve sanıkların makinalı harfiyat içinde izin alınması gerektiğini bilmemeleri nedeni ile makinalı harfiyat yapıldığı yasak olduğunu öğrenmeleri üzerine İstanbul III numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulundan makinalı harfiyat için izin alındığı,

tüm dosya kapsamı bir arada değerlendirildiğinde sanıklarda suç işlemi kastının bulunmadığı anlaşılmakla yüklenen suç açısından sanıkların kastının bulunmaması nedeniyle sanıkların ayrı ayrı beraatlerine verilmiştir. "

B. Sanık ... savunmasında; "İlk kurul kararı ile binanın yıkılmasına ve yeniden yapılmasına karar verildi. Bizde kurul kararına uyarak problemli ve mühürlü bir mülkü temizledik, yeni yasal binamızı şuanda yapmaya başladık. Önceki binayı yıktıktan sonra içerisindeki büyük parçaları ve harfiyatı elle kaldırmamız mümkün olmadığından dolayı makina ile kaldırırken görevlileri geldiler ve bunun içinde izin almamız gerektiğini söylediler, ben önceden kurul kararı olduğundan ve izin alındığından yeniden makineli harfiyet için izin alınması gerektiğini bilmiyordum, hemen kurula başvurduk ve hemen kurul izin verdi buna ilişkin belgeler avukatımdadır. Suçlamayı kabul etmiyorum, dedi." şeklinde beyanda bulunmuştur.

C.Sanık ... savunmasında; "Ben söz konusu yeni binanın mimarıyım, bu yeni binanın ruhsatı alınmıştır. Harfiyat işinden ben sorumlu değilim. Herhangi bir kurumda da bu konuda herhangi bir sorumluluğum yoktur. Böyle bir belge de yoktur. Suçlamayı kabul etmiyorum, beraatımı talep ediyorum, dedi." şeklinde beyanda bulunmuştur.

IV. GEREKÇE

İstanbul ili, Sarıyer ilçesi, Yeniköy Mahallesinde bulunan, İstanbul III Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu’nun 15.02.1990 tarih ve 1749 sayılı kararı ile II. Grup Kültür ve Tabiat Varlığı olarak belirlenen müştemilat yapısına ait güncel kalıntı rölövesi uygun bulunan ve İstanbul III Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu’nun 05.06.2012 gün 428 sayılı ahşap köşke ait restitüsyon projesi uygun bulunan parseldeki müştemilat binasının kaldırılması sırasında iş makinası kullanıldığı ancak makinalı hafriyata ilişkin izin belgesi bulunmadığından bahisle İstanbul III Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunca

ilgililer hakkında suç duyurusunda bulunulmasına karar verildiği ve sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

Suça konu alanda makineli çalışma yapıldığına dair ilk tespitin 13.08.2014 tarihinde yapıldığı, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı'nın 05.11.2014 tarihli yazısı ile suça konu alanda yapılan incelemede iş makinesinin çalışabilmesi için düzenlenmiş herhangi bir belgeye rastlanılmadığı ve iş makinesinin çalışmasının durdurulduğunun belirtildiği, sanık ...'in suça konu alana ilişkin makineli çalışma iznini 18.03.2015 tarihinde talep ettiği, İstanbul III Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu’nun 29.04.2015 tarih 2233 karar sayılı kararı ile bodrum katındaki asansör mahallinde yer alan kayalık alanın makine ile kırılmasında sakınca olmadığına karar verildiği anlaşılmakla;

Mahallinde fen, inşaat, bağımsız arkeolog bilirkişiler refakatinde keşif icra edilerek, sanığın makineli çalışma yapmak üzere izin aldığı tarihten önce herhangi bir inşai faaliyeti olup olmadığı, var ise müdahalenin niteliğinin, eylem neticesinde kültür varlığında zarar meydana gelip gelmediğinin tespiti ile;

kültür varlığının zarar gördüğünün tespiti halinde, 2863 sayılı Kanunun 6498 sayılı Kanun ile değişik 65/1-1. cümlesi uyarınca sanığın mahkumiyetine, eyleminin zarara neden olmayan inşai ve fiziki müdahale niteliğinde olduğunun tespiti halinde ise taşınmazın bulunduğu yerin bağlı olduğu idari birimin (belediye - il özel idaresi-büyükşehir belediyesi) bünyesinde suç tarihi itibariyle faaliyette olan koruma uygulama ve denetim bürosu bulunup bulunmadığı araştırılarak, anılan büronun varlığı halinde 2863 sayılı Kanunun 6498 sayılı Kanun ile değişik 65/4. maddesi, yokluğu halinde ise;

aynı Kanunun 65/1-2. cümlesi uyarınca sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2016 tarihli ve 2015/638 Esas, 2016/134 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,