Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/1315 K.2024/227

Temyiz isteminin reddine dair ek karar

TEMYİZ EDENLER

Sanık müdafi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ

Ek karara yönelik temyiz isteminin esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 27.01.2020 tarihli ve 2019/1013 Esas, 2019/3164 Karar sayılı ek kararın sanık müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ek kararın temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz eden katılanlar vekilinin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A- Kırıkhan Ağır Ceza Mahkemesi 04.01.2019 Tarih 2018/161 Esas 2019/2 Karar Sayılı Kararı ile; Sanık hakkında, taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 85 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ve 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 1 yıl süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B- Yerel mahkeme hükmünün Sanık Müdafi tarafından istinaf edilmesi üzerine, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 31.12.2019 tarihli 2019/1013 Esas, 2019/3164 Karar sayılı Kararı ile; Sanık hakkındaki İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet kararına yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun;

"...Sanıktan şikayetçi olmadığını belirten müştekiler lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Sanığın sarfına neden olduğu Adli Tıp Kurumu rapor gideri 314,50 TL'nin yargılama giderinden gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK 324,325 maddelerine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafinin istinaf itirazı bu nedenlerle yerinde ise de, bu aykırılıklar CMK 280/1-a, 303/1-h maddeleri gereğince yeniden yargılama yapmayı gerektirmeyen ve düzeltilebilir nitelikte yanılgılar olduğundan istinaf yoluna başvurulan kararın vekalet ücretinine ilişkin 8. maddesinin hükümden çıkartılmasına,

yine yargılama giderinin belirlendiği 7. maddenin tamamının hükümden çıkartılarak yerine "4 tebligat gideri 56 TL, keşif gideri 286 TL, bilirkişi raporu 300 TL, Adli tıp kurumu rapor gideri 314,50 TL olmak üzere toplam 956,50 TL yargılama giderinin sanıktan tahsili ile hazineye gelir kaydına" ibaresinin eklenmesine karar vermek suretiyle hukuka aykırılığın...

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca DÜZELTİLEREK İSTİNAF BAŞVURUSUNUN ESASTAN REDDİNE, KESİN OLMAK ÜZERE" karar verilmiştir.

C-Adana Bölge Adliye Mahkemesinin 31.12.2019 tarihli kesin nitelikteki olarak verilen asıl kararına karşı, sanık müdafinin temyiz talebinde bulunması üzerine, Adana Bölge Adliye Mahkemesinin 27.01.2020 tarihli EK KARARI İLE ;

1.Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 31.12.2019 tarihli 2019/1013 Esas, 2019/3164 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286 ıncı maddesinin ikinci fıkrası gereğince kesin nitelikte verilmiş olduğu, ilama konu suçun 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı yasa ile değiştirilen 5271 sayılı Kanun'un 286 ıncı maddesinin üçüncü fıkrasında sayılan temyizi kabil suçlardan olmadığı anlaşıldığından, sanık müdafinin “Temyiz Taleplerinin Reddine” karar verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 25.06.2020 tarihli 2020/21119 tebliğname ile sanık müdafinin ek karara yönelik temyiz isteminin Esastan Reddi ile Onanması görüşü ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteminin Adana Bölge Adliye Mahkemesince vekalet ücreti çıkartılmak suretiyle kararın düzeltilerek Esastan reddine dair karar verilmesi nedeniyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ıncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca kararın kesin olarak verilemeyeceğini, sanığa verilen temel cezanın fazla olduğuna, sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığına, sanığın savunma hakkının kısıtlandığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. 07.05.2018 günü, saat 20:40 sıralarında sanık sürücü ... yönetimindeki 31 VY 147 plaka sayılı kamyonet ile Kumlu istikametinden Kırıkhan istikametine doğru seyretmekte iken olay mahalline geldiğinde, seyrine göre sol tarafta kalan Güventaş mahallesine dönmek istediği sırada, Kırıkhan istikametinden gelmekte olan müşteki sürücü ... yönetimindeki 31 NDP 04 plaka sayılı otomobil ile çarpışması sonucunda ölüm ve yaralanma ile neticelenen dava konusu kaza meydana gelmiştir.

2.Kaza tespit tutanağına göre, 31 VY 147 plakalı ... sürücü ...’ın 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 84 üncü maddesinin (G) bendi uyarınca “şeride tecavüz etme" kuralını ve aynı Kanun’un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendini ihlal ederek asli kusurlu olduğu, diğer ... sürücü ...’ın aynı Kanun’un 52 nci maddesinin birinci maddesinin (a) bendini ihlal ettiği belirlenmiştir.

3. Mahkemece keşif üzerine alınan 25.10.2018 tarihli bilirkişi raporuna göre, sanık sürücü ...’ın bu kazanın oluşumunda sürücülere ait asli kusurlardan 84 üncü maddesinin (G) bendi uyarınca “şeride tecavüz etme” ile aynı Kanun’un 53 üncü maddesinin (b) bendi uyarınca “sola dönüş kurallarına riayet etmemek” maddelerini ihlal ettiğinden üst seviyede asli kusurlu olduğu, müşteki sürücünün ise aynı Kanun’un 52 nci maddesinin (a) bendi uyarınca alt seviyede tali kusurlu olduğu belirlenmiştir.

4. Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi 12.12.2018 tarihli raporuna göre, a-Sanık sürücü ... yönetimindeki kamyonet ile olay yeri kavşak mahallinde sola dönüş kurallarına riayet etmeyip kontrolsüz bir şekilde sola dönüşe geçerek müşteki idaresindeki vasıtanın önünü kapatmış, dikkatsiz, özensiz ve nizamlara aykırı hareket etmiş olup olayda asli kusurlu olduğu,

b-Müşteki sürücü ... yönetimindeki otomobil ile kavşak mahalline hız azaltarak müteyakkız bir şekilde yaklaşmayıp dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmış olmakla olayda alt düzeyde tali derecede kusurlu olduğu belirlenmiştir.

5. Yapılan ölü muayene tutanağı ile ...’ın kesin ölüm sebebinin geçirmiş olduğu belirtilen trafik kazasına bağlı gerçekleşen pinematoraks solunum yetmezliğinden kaynaklandığı ...’ın kesin ölüm sebebinin etraf kemik kırığı ile beraber künt beden travmasına bağlı iç organ hasarı, büyük damar yaralanması ve iç kanama sonucu meydana geldiği tespit edilmiştir.

6. Sanık aşamalarda alınan savunmalarında tarla yolundan ana yola çıkarken yönetimindeki aracın hızının 15-20 km hızlarında olduğunu, diğer aracın çok hızlı geldiğini ve kaza olmaması amacıyla aracını şarampole doğru manevra yaptığını ancak kazaya engel olamadığını beyan ettiği görülmüştür.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi 31.12.2019 tarihli 2019/1013 Esas, 2019/3164 Kararı ile; ".. Sanıktan şikayetçi olmadığını belirten müştekiler lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Sanığın sarfına neden olduğu Adli Tıp Kurumu rapor gideri 314,50 TL'nin yargılama giderinden gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK 324,325 maddelerine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafinin istinaf itirazı bu nedenlerle yerinde ise de, bu aykırılıklar CMK 280/1-a, 303/1-h maddeleri gereğince yeniden yargılama yapmayı gerektirmeyen ve düzeltilebilir nitelikte yanılgılar olduğundan istinaf yoluna başvurulan kararın vekalet ücretinine ilişkin 8. maddesinin hükümden çıkartılmasına, yine yargılama giderinin belirlendiği 7. Maddenin tamamının hükümden çıkartılarak yerine "4 tebligat gideri 56 TL, keşif gideri 286 TL, bilirkişi raporu 300 TL, Adli tıp kurumu rapor gideri 314,50 TL olmak üzere toplam 956,50 TL yargılama giderinin sanıktan tahsili ile hazineye gelir kaydına" ibaresinin eklenmesine karar vermek suretiyle hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK İSTİNAF BAŞVURUSUNUN ESASTAN REDDİNE, "kesin olarak karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafinin 23.01.2020 tarihli temyiz dilekçesi, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi 31.12.2019 tarihli 2019/1013 Esas, 2019/3164 Karar sayılı "Düzeltilerek İstinaf Başvurusunun Esastan Reddine" ilişkin asıl kararın temyiz incelemesi sonucu bozulmasına karar verilmesi talebinde bulunmuş, Bölge Adliye Mahkemesi 27.01.2020 tarihli Ek kararı ile, sanık müdafinin temyiz talebinin, temyiz edilemeyecek hükümlerden (kesin) olması nedeni ile temyiz talebinin reddine karar vermiş, sanık müdafi bu sefer de 11.02.2020 havale tarihli temyiz dilekçesinde; ek kararın bozulması talebinde bulunmuştur.

Taksirle öldürme suçundan sanık hakkında verilen hapis cezasına ilişkin hükmün sanık müdafi tarafından temyiz istemi, cezanın türü ve miktarı ile temyizin niteliği karşısında.

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “a) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyiz incelemesine tabi olmadığına" ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafinin sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz isteminin,

hükmün 5271 sayılı Kanun’un 286 ıncı maddesi gereğince kesin kararlardan olduğu gerekçesiyle reddine ilişkin, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1.Ceza Dairesinin 27.01.2020 tarihli EK KARARINDA herhangi bir isabetsizlik görülmemiş olup, sanık müdafinin temyiz istemleri yönünden hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Sanık müdafinin Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 27.01.2020 tarihli ve 2019/1013 Esas, 2019/3164 Karar sayılı ek kararına ilişkin temyiz isteminde, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası gereğince sanığa uygulanan hak yoksunluklarına ilişkin temyiz sebebi bulunmadığından hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 27.01.2020 tarihli ve 2019/1013 Esas, 2019/3164 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİ İLE EK KARARININ ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Kırıkhan Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,