Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/1388 K.2021/8050

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, müşteki tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ölen ...'un kızı olan ...'ın soruşturma aşamasında alınan kolluk beyanında sanık hakkında şikayetçi olduğunu bildirdiği, yargılama aşamasında dosyaya sunduğu 15/01/2018 tarihli dilekçesi ile şikayet beyanını tekrar ettiği ancak davaya katılması hususunda bir karar verilmediği, müştekinin CMK'nın 260. maddesi uyarınca katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gören sıfatıyla temyiz hakkının bulunduğu kabul edilerek, suçtan doğrudan zarar gördüğü anlaşılan ve hükmü temyiz etmek suretiyle de katılma iradesini ortaya koyan müştekinin CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılan olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Olay günü saat 19.50 sıralarında polis memuru olan sanık ...'in idaresindeki ekip otomobili ile meskun mahalde, 12 metre genişliğinde, bölünmüş, tek yönlü, asfalt kaplama, aydınlatması mevcut, kuru zeminli yolda gece vakti seyri sırasında olay mahalline geldiğinde karşıdan karşıya geçmek üzere sanığın seyrine göre sağından kaplamaya giren 20/12/1943 doğumlu yaya ...'a sol şerit üzerinde otomobilinin ön kısımları fren izi bulunmaksızın çarptığı ve ölümüne sebebiyet verdiği olayda,

dosyada mevcut 06/11/2013 tarihli kolluk tutanağına göre olay mahallindeki hız limitinin 50 km/s olduğu ve sanığın tespit edilen hızının 66 km/s olduğunun belirtildiği, soruşturma aşamasında Adli Tıp Kurumu Ankara Trafik İhtisas Dairesi tarafından düzenlenen 10/12/2013 tarihli raporda sanığın alt düzeyde tali kusurlu olduğu, yargılama aşamasında keşif sonrasında düzenlenen 12/05/2014 tarihli tek kişilik bilirkişi raporu ile Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Dairesi tarafından düzenlenen 21/07/2014 tarihli raporda yine sanığın tali kusurlu olduğunun bildirildiği görülmekle yapılan incelemede;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılanın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında TCK'nın 85/1. maddesi uyarınca belirlenen 2 yıl süreli hapis cezasından, aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında takdiri indirim uygulanarak belirlenen 1 yıl 8 ay süreli hapis cezasının, yine aynı Kanunun 50/4 ve 50/1-a maddeleri uyarınca adli para cezasına çevrilmesi sırasında hesap hatası yapılarak, gün adli para cezasının 605 gün yerine 600 gün, 52/2 maddesi ile yapılan uygulama sırasında sonuç adli para cezasının 12.100 TL yerine, yazılı şekilde 12.000 TL olarak eksik belirlenmesi;

2--Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesinin TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a. maddesi yerine TCK'nın 50/1-a. maddesi olarak eksik gösterilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün dördüncü paragrafında yer alan "TCK'nun 50/1-a madde ve bendi" ile "600 gün" ibaresinin çıkarılarak yerine "TCK'nın 50/4-1.a maddeleri" ile "605 gün" yazılması,