Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/1452 K.2024/3948

Yerel mahkemece sanık hakkında kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığa isnat edilen eylemlerin 5237 sayılı Kanun'un 107/1. 136/1. ve 123/1. maddelerinde düzenlenen şantaj, verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarını oluşturduğu, anılan suçların, aynı Kanun'un 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıllık zamanaşımına tabi olduğu, aynı Kanun'un 67/2-d maddesi gereğince zamanaşımı son kesen işlemin 16.06.2016 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu,

bu tarihinden itibaren 8 yıllık zamanaşımının inceleme tarihinden önce gerçekleşmiş olduğundan, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükümlerin gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkındaki kamu davalarının DÜŞMESİNE,