Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/230 K.2021/3690

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- Davalı vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde

Karar tarihi itibariyle temyiz kesinlik sınırının 3.200,00 TL olduğu ve davacı lehine hükmedilen tazminat miktarının 400,00 TL olması nedeniyle hükmün davalı açısından kesin olduğu görülmekle; Davalı vekilinin temyizinin katılma yolu ile yapılmadığı dikkate alınarak, 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan ve 21.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 2. maddesi ile değişik HUMK’un 427. ve ek 4. maddelerindeki temyiz sınırı ve hükmolunan tazminat miktarına göre hükmün kesin olması nedeniyle davalı vekilinin temyiz isteminin 1086 sayılı HUMK’un 432. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE,

II- Davacı vekilinin temyiz isteminin incelenmesine gelince

Davanın niteliğine göre, davacı vekilinin duruşmalı inceleme isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318. maddesi gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Tazminat talebinin dayanağı olan ...

Cumhuriyet Başsavcılığının 2009/177475 Soruşturma ve 2015/25347 Karar sayılı sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının cebir ve şiddet kullanarak Türkiye Cumhuriyet Hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevlerini yapmasını kısmen veya tamamen engellemeye teşebbüs, silahlı terör örgütü kurma veya yönetme, silahlı terör örgütüne üye olma, kişiyi yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle öldürmeye teşebbüs suçlarından 25.12.2009-29.12.2009 tarihleri arasında 5 gün gözaltında kaldığı, yapılan souşturma sonunda kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği,

kararın kesinleştiği, gözaltına alınma itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla;

Davacının 10.250,00 TL maddi, 200.000,00 TL manevi tazminatın gözaltına alınma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece 10.000,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın gözaltına alınma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedilmesi üzerine dairemizce yapılan incelemede kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kesinleşip kesinleşmediği, kesinleşmiş olması halinde kesinleşme tarihi tespit edilerek,

kesinleşme şerhli karar örneğinin davacıya tebliğ edilip edilmediği hususları tespit edilerek tazminat isteme koşullarının bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi gerektiği, kabule göre de belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda çok fazla manevi tazminata hükmolunması,

davacı tarafça sunulan 06.05.2015 tarihli serbest meslek makbuzunun tazminat talebinin dayanağı olan 11.03.2015 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair karardan sonra düzenlendiğinin anlaşılması karşısında maddi tazminat hesabında nazara alınamayacağının gözetilmemesi gerekçeleri ile hükmün bozulması üzerine yerel mahkemece duruşma açılıp, maddi tazminat talebinin reddi ile 400,00 TL manevi tazminatın gözaltına alınma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.