Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/4523 K.2022/5528

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekilleri tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 07.30 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki araçla meskun mahalde, 4 şeritli tek yönlü, orta refüjü fiziki bariyer ile kapatılmış bölünmüş yolda sağ şeritte ilerlerken istikametine göre solundan ve solunda seyir halinde olan araçların önünden yola giren yaya ...’a aracının ön kısmıyla çarptığı, kaza nedeniyle yayanın öldüğü, mahkemece hükme esas alınan Adli Tıp Kurumu ...

Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığının 55753286/101.02/2015-17525-6516 sayılı 27/11/2015 tarihli raporunda; "sanığın yönetimindeki kamyonet ile azami hız limitinin 82 km/sa olduğu ve orta refüjünde yayaların geçişini engellemek için beton taşlar ile bariyerin bulunduğu dört şeritli bölünmüş yolun en sağ şeridinde seyri sırasında olay mahalline geldiğinde, karşıya geçmek için seyrine göre soldan yola girmiş olan ve solunda seyir halinde olan araçların önünden seyir şeridine giren yaya ...'a karşı sağa manevra ve fren tedbiri almasına rağmen çarpmayı engelleyemediği olayda,

oluş şartlarında hatalı tutum ve davranışı bulunmadığından ve alabileceği başkaca önlem olmadığından sonuçta atfı kabil kusuru yoktur." şeklinde görüş bildirilen olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere ve incelenen dosya kapsamına göre katılan vekillerinin nedensiz temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Kusuru bulunmadığı kabul edilen sanığın CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraati yerine, aynı Kanunun 223/2-e maddesi gereğince beraatine karar verilmesi,