Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/492 K.2021/2599

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 22/3. maddesinin uygulanması konusunda sanığa ek savunma hakkı verilmemiş ise de; mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sırasında, sanığın alınan beyanında bozmaya karşı diyeceklerinin sorulmuş olması ve bu hususun sanığa okunan bozma ilamı içeriğinde belirtildiği anlaşıldığından, sanığa ek savunma hakkı verilmemiş olması bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine göre; 133 promil alkollü olan sanığın saat 06.00 sıralarında sevk ve idaresindeki otomobil ile iniş eğimli sokağı takiben seyir halindeyken olay mahalli kontrolsüz üç yönlü kavşak mahalline geldiğinde kontrolsüz bir şekilde ve geniş kavisle sağa dönüşe geçtiği sırada, caddeyi takiben sağ şerit üzerinde seyir halinde olan motosikletle çarpışması sonucu bir kişinin hayat fonksiyonlarını ağır (6.) derece etkileyecek nitelikte, bir kişinin orta (2.) derece etkileyecek şekilde yaralanmasına tam kusuru ile sebep olduğu olayda,

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, süre tutum dilekçesi vererek kararı temyiz eden sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Bozma kararı öncesi hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin ilk hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle sonuç ceza miktarının sanık lehine kazanılmış hak teşkil edeceği gözetilmeyip, bozma sonrası yapılan yargılamada sanığın 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek, sanığın 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının ihlal edilmesi,