Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/750 K.2021/771

... hakkında: TCK’nın 89/4. maddesi gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler katılan sanık ..., mahalli Cumhuriyet savcısı ve mağdurlar zorunlu vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yaşı küçük mağdurlara 5271 sayılı CMK'nın 234/2. maddesi uyarınca karardan sonra atanan vekilin, hükmü temyiz etmek suretiyle katılma iradesini ortaya koyması nedeniyle mağdurların 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede; 1-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL.

Dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL.

Dahil) para cezalarının 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu, sanık hakkında taksirle yaralama suçundan 09.04.2015 tarihinde verilen 1800 TL adli para cezasından ibaret mahkumiyet hükmüne karşı suç vasfına ilişkin herhangi bir temyiz istemi de bulunmadığından katılan sanık ...’ın ve katılanlar vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

2-Katılan sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar zorunlu vekilinin ceza miktarına ilişkin, mahalli Cumhuriyet savcısının raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için rapor alınması gerektiğine, CMK’nın 231.maddesinin uygulanmamasına ilişkin, sanık ...’ın kusurlu olmadığına, CMK’nın 231. maddesinin uygulanmamasına ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine,

Sanık ...’ın sevk ve idaresindeki otomobil ile gece saat 00:20 sıralarında aydınlatmanın bulunduğu üç şeritli caddenin orta şeridinde dört yönlü kavşakta ... ışıkta beklediği sırada, geriden gelen ambulansa yol vermek amacıyla ... ışıkta geçtiği sırada, seyrine göre sağından yeşil ışıkta kavşağa giren sanık ...’in idaresindeki otomobil ile çarpışması sonucu üç kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasıyla sonuçlanan ve mahkemece sanık ...’ın asli kusurlu kabul edildiği olayda,

CMK'nın ''Hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlar'' başlıklı 230. maddesinin 1-d bendinde; cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adlî para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin istemlerin kabul veya reddine ait dayanakların gerekçede gösterilmesi gerektiği düzenlemesine yer verilmiş olup.

TCK'nın 50, 51. maddelerinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın geçmişi, kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılması gerektiği halde adli sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında, erteleme ve paraya çevirme hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı karar yerinde tartışılmadan hüküm kurulması suretiyle CMK'nın 230/1-d maddesine aykırı davranılması;