Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/9203 K.2023/1821

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 28. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli ve 2015/51 Esas, 2016/117 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 25.10.2020 tarihli, 2016/150274 sayılı ve onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkemenin Kabulü

"Sanığın savunması ve dosya içinde mevcut belgeler ile birlikte; mahallinde uzman bilirkişiler hazır olduğu halde yapılan keşifte verilen rapordan anlaşılacağı üzere; sanık ...'in 17.07.1995 tarihinde satın aldığı 2272 ada 17 no'lu parsel içerisinde bulunan ruhsatsız olarak yapıldığı iddia edilen kâgir evin tapu kayıtlarından anlaşılacağı üzere. 17.09.1992 ve 09.09.1963 tarihlerinde de mevcut olduğu, bu nedenle ...

I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 12.07.1995 gün ve 6848 sayılı kararı ile Tarihi Yarımada Kentsel ve Tarihi Sit Alanı olarak belirlendiği tarihte de kâgir evin mevcut olduğu belirlenmekle birlikte, .haritalarında 2272 ada, 17 no'lu parselin, 16 no'lu parsele komşu olduğu ve bu parselde bulunan tek katlı kâgir yapının kalıntıları üzerine oturmuş olabileceği tahmin edilmiş olup her ne kadar sanığın maliki olduğu 17 no'lu parsel üzerindeki gecekondu tarzındaki yapının yapı ruhsatı ve kullanma belgesi bulunmuyor ise de,

sanığın satın aldığı 1995 tarihinden önce yapılmış ve kentsel ve tarihi sit alanı ilanından önce mevcut olduğu anlaşılmakla sanığın üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin yeterli delil bulunmadığından beraatine karar vermek gerekmiştir."

2. ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 15.01.2015 tarihli ve 2015/2134 Esas sayılı iddianamesi ile ... I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 12.07.1995 gün ve 6848 sayılı kararı ile belirlenen Tarihi Yarımada Kentsel ve Tarihi Sit Alanı içerisinde yer alan 17 parselde iki katlı yapı inşa edildiğinden bahisle sanık ... hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan dava açılmıştır.

3. Sanık savunmasında, iddianameye konu yapıyı 1995 yılında satın aldıklarını beyan etmiştir.

4. Dosya kapsamında mevcut, taşınmaza ait tapu senedi incelendiğinde, 2272 ada 17 parselde yer alan kâgir ev vasıflı taşınmazın sanık tarafından 17.07.1995 tarihinde edinildiği anlaşılmıştır.

5. Mahkemece 13.11.2015 tarihinde icra edilen keşif sonrası dosyaya sunulan 25.02.2016 havale tarihli bilirkişi raporunda özetle, taşınmazın, sanığın mülk edindiği 1995 tarihinden önce yapıldığı ve bölgenin Tarihi Yarımada Kentsel ve Tarihi Sit Alanı olarak ilanından önce mevcut olduğu belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Bilirkişi raporunda suça konu taşınmazın 1995 yılından önce yapıldığının tespit edilmesi karşısında suç tarihinin "1995 yılı öncesi" olarak kabulünde zorunluluk bulunduğundan, gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "08.05.2013" şeklinde gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.

B. Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem 2863 sayılı Kanun'un 65 inci maddesinin birinci fıkrasında yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç 5237 sayılı TCK’nın 7 nci maddesinin ikinci fıkrası yollamasıyla lehe neticeler doğuran (mülga) 765 sayılı TCK'nın 102 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 5 yıllık zamanaşımına tabidir.

Dava zamanaşımını kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, bu süre 104 üncü maddenin ikinci fıkrası uyarınca en fazla yarı oranında uzayacağından, suç tarihi olan 1995 yılı öncesinden itibaren 765 sayılı TCK’nın 102 nci maddenin dördüncü ve 104 üncü maddenin ikinci fıkrasında öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımının inceleme tarihinden önce gerçekleştiği ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dokuzuncu fıkrasındaki derhal beraat kararı verilmesini gerektirir şartların bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle ... 28. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli ve 2015/51 Esas, 2016/117 Karar sayılı sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,