Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/9906 K.2024/367

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan hükmün sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan, 2863 sayılı Kanun'un 65 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 51 inci maddesinin birinci, üçüncü ve yedinci fıkraları uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 25.10.2020 tarihli, 2016/156924 sayılı ve onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, sanık savunması, tutanaklar ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın sit alanına izinsiz olarak inşai müdahalede bulunduğundan bahisle cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanık savunmasında, söz konusu tutanak içeriğinde bahsedilen yerin daha önceden yapılan bir baraka olduğunu, bu barakayı sadece tamir ettirerek kendi kullanımı için uygun hale getirdiğini, çevreye ve orman alanına zarar vermediğini, söz konusu yeri sit alanı olduğuna dair bilgiye sahip olmadığını beyan ettiği anlaşılmıştır. Mahkemece mahallince 08.05.2015 tarihinde icra edilen keşif neticesinde alınan harita mühendisi bilirkişi raporunda, dava konusu yerin Kurulun 27.06.1992 tarih 1404 nolu kararında belirtilen haritanın uygulanması neticesinde kentsel ve III. derece doğal sit alanında kaldığını tespit ettiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Dava konusu yerin, mahallinde icra edilen keşif neticesinde alınan bilirkişi raporu ile, kentsel ve III. derece doğal sit alanı içerisinde kaldığının tespit edildiği, Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü'ne davanın ihbar edildiği, ancak aynı zamanda kentsel sit alanında kalması sebebiyle Kültür ve Turizm Bakanlığı adına İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü'nün davadan haberdar edilmediği anlaşılmakla,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.06.2020 gün ve 2018/6-472-2020/262 sayılı ilamında, “sanık hakkında açılan kamu davasına katılma hakkı bulunan suçtan zarar görene 5271 sayılı Kanun'un 233 üncü maddesi uyarınca duruşma gününü bildirir çağrı kağıdı tebliğ edilmesi ve aynı Kanun'un 234 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde sayılan hakları kullanma imkanının tanınması gerekirken, bunun yapılmamasının, duruşmadan haberdar edilmeden yargılamaya devam edilerek delil sunma hakkı elinden alınan suçtan zarar gören yönünden hak kısıtlaması niteliğinde olduğunun” belirtilmesi karşısında,

suçtan zarar gören Kültür ve Turizm Bakanlığı adına İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü'ne duruşma günü usulüne uygun olarak bildirilip, davaya katılma imkanı sağlanmadan hüküm tesis edilmesi suretiyle aynı Kanun'un 234 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine aykırı davranılması,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Pazar (Rize) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden başkaca yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,