Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/9939 K.2024/1036

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri uyarınca 15.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; kusuru olmadığına, yeterli delillerin toplanmadığına, erteleme hükümlerinin uygulanmamasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü gündüz vakti sanığın idaresindeki otomobil ile meskun mahal dışında, bölünmüş yolda seyir halindeyken istikametine göre sağ tarafından kaplamaya girerek karşıdan karşıya geçmeye çalışan yayaya sol şeritte çarpması sonucu mağdur yayanın öldüğü, sanığın olay sırasında beyana göre yaklaşık 70 km hızla gittiği, zemin üzerinde yaya geçidi çizgilerinin bulunduğu,

ayrıca rakamla 50 yazılmak suretiyle yaya geçidine yaklaşıldığında hızın 50 km'ye düşürülmesine dair uyarı işaretinin bulunduğu, sanığın savunmasında kusuru olmadığını, ölenin yola atladığını, frene bastığını ancak duramadığını belirterek atılı suçlamayı kabul etmediği, keşif neticesinde düzenlenen trafik bilirkişi raporu ile İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi tarafından düzenlenen raporlarda sanığın asli kusurlu, ölenin tali kusurlu olduğunun tespit edildiği anlaşılmakla sanığa verilen cezada alt sınırdan uzaklaşıldığı belirtilerek,

sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 50/4,1-a, 52. maddeleri uyarınca 15.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanığın yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1-TCK’nın 51/1. maddesi uyarınca erteleme için öngörülen ceza miktarına ilişkin sürenin üst sınırı, fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş olan kişiler bakımından üç yıl olup, suç tarihi itibariyle 65 yaşını bitirdiği anlaşılan sanık hakkında “hapis cezasının 2 yıldan fazla olduğu anlaşıldığından, yasal şartları oluşmadığından " şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle TCK’nın 51. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.03.2020 tarihli ve 2018/12-399 Esas-2020/154 Karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi;

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle Fatsa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,