Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/10395 K.2024/923

Sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan hükmün katılan vekili ve sanıklar tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, aynı Kanun'un 67/2, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52/2, 53. maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan düzeltilerek onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; katılan kurum lehine vekalet ücretine hükümdelimdeğine,

Sanık ...'ın temyiz isteği; süre tutum talebine,

Sanık ...'ın temyiz isteği; atılı suçu işlemediğine, eksik inceleme ile hüküm verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü saat 17.30 sıralarında 156 Hareket Merkezi görevlilerinin telsiz ile çağrı yaparak Kumafşarı Mahallesi Keloğlan Dinlenme Tesisleri civarında 20 E 255 plakalı beyaz renkli Doblo marka ... içerisinde tarihi eser bulunduğu ihbarında bulunması üzerine olay yerine giden kolluk kuvveleri tarafından ihbara konu aracın yol üzerinde park halinde olduğunun görüldüğü,

sanıklara ... içerisinde tarihi eser bulunup bulunmadığı sorulduğunda, ... sahibi sanık ...'ın araçta mozaik olduğunu, mozaiği Denizli Müze Müdürlüğüne teslim etmek üzere götürdüklerini beyan ettiği, sanık ...'un savunmasında, olaydan bir gün önce Gölhisar Çamköyü civarında arazide mantar topladığı sırada suça konu mozaiği bulduğunu ve Denizli'de bulunan sanık ...'e haber verdiğini, ertesi gün sanık ...'in Denizli'den geldiğini, birlikte mozaiği araca yerleştirdiklerini ve Denizli'deki müzeye götürmek üzere yola çıktıklarını beyan ettiği, dosya kapsamında mevcut bilirkişi raporunda,

mozaiğin 2863 sayılı Kanun kapsamında kaldığının tespit edildiği anlaşılmıştır.

Mahkemece, sanıkların savunmalarına itibar edilmeyerek üzerlerine atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair hüküm tesis edilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

T.C. Anayasa Mahkemesinin, 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesi gerekliliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "26.04.2014" şeklinde gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak değerlendirilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen tüm temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Kendisini vekille temsil ettiren katılan kurum lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekâlet ücreti ödenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı bulunduğundan hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasına yargılama giderlerinden önce gelmek üzere “Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan kurum lehine karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu 1.800 TL vekalet ücretinin sanıklardan eşit olarak alınarak katılana verilmesine” cümlesinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,