Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/10845 K.2024/1229

O yer Cumhuriyet savcısının, 16.03.2016 tarihinde verilen hükme karşı 21.04.2016 tarihli temyiz talebinin süresinde olmadığı anlaşılmıştır.

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan hükmün sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, aynı Kanun'un 74/1, 5237 sayılı TCK'nın 62, 53, 63. maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan düzeltilerek onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'ün temyiz isteği; kararın lehine olmadığına ilişkindir.

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünde sanığın incelenen adli sicil kayıtlarına göre Dinar Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/65 Esas 2007/369 Karar sayılı ilamı hem miktar hem de kesinleşme tarihi itibari ile tekerrüre esas olmasına rağmen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi gereğince tekerrür hükümlerinin uygulanmamasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Kolluk kuvvetleri tarafından yapılan istihbari çalışmalarda sanık ... ile haklarında aynı suçtan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen diğer sanıklar ..., ... ve ...'ın izinsiz kazı yaptıkları ve kazı sırasında buldukları tarihi eserleri satmaya çalıştıkları bilgilerinin edinilmesi üzerine olay günü saat 17.00 sıralarında sanık ...'ın kullandığı aracın Bozyurt Köyünden Eycelli Köyü istikametine doğru yol üzerinde park halinde olduğunun ancak aracın yanında kimsenin bulunmadığının görüldüğü,

kontrollere devam edildiğinde virane bir yapının 20 metre batısındaki derenin karşı tarafına geçildiğinde sanık ...'ın yüzüstü yere uzanmış vaziyette yolu ve çevreyi gözetlediğinin, sanık ...'ın 30 metre gerisinde temyiz dışı sanık ...'nın ters istikamette etrafı gözetlediğinin, temyiz dışı sanık ...'un elindeki dedektör ile zeminde araştırma yaptığının tespit edildiği ve akabinde sanıkların etkisiz hale getirildikleri, sanık ...'un bulunduğu yerde yaklaşık 10 ton yeni çıkartıldığı değerlendirilen toprak yığını görülmesi üzerine yapılan araştırmada, toprak yığının tümülüsten çıkartıldığının, tümülüsün giriş kısmının 1,5 metre genişliğinde,

4 metre uzunluğunda ve 3 metre derinliğinde kazıldığının, mezarın giriş kısmında iki ayrı noktada 1 metre ve 2 metre derinliklerinde iki ayrı kazı daha yapıldığının tespit edildiği, kazı mahallinden 11 adet eser ile kazıda kullanılan ve üzerleri çamurlu olan malzemelerin ele geçirildiği, kazı yapılan alanın Aydın Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 24.05.2007 tarihli ve 914 sayılı kararı ile 1. derece arkeolojik sit alanında kaldığının belirlendiği, sanık ...'ın savunmasında olay günü dedektörle araştırma yaptıkları sırada kolluk kuvvetlerine yakalandıklarını ancak kazıyı kendilerinin yapmadığını beyan ettiği anlaşılmıştır.

Mahkemece, 1. derece arkeolojik sit alanında kalan korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı tümülüste kültür varlığı bulmak amacıyla temyiz dışı sanıklarla birlikte izinsiz kazı yaptığı sabit görülen sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine dair hüküm tesis edilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

1. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği Yönünden

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10.02.2020 tarihli ve 2017/8-948 Esas, 2020/162 sayılı kararında belirtildiği üzere, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başladığının resmen ilan edilmesinden önceki evrede aleyhine temyiz yoluna başvurulan kararlar söz konusu olduğunda, diğer bir ifadeyle 1412 sayılı CMUK’un 305 ilâ 326. maddelerinin uygulanması gereken hâllerde,

mahalli Cumhuriyet savcılarının duruşmalarına iştirak etmediği Asliye Ceza Mahkemesi kararlarına yönelik temyiz sürelerinin de bu Kanun’un 310. maddesinin üçüncü fıkrası kıyasen uygulanmak suretiyle belirlenmesi ve bu sürenin “tefhim tarihinden itibaren bir ay” olduğunun kabul edilmesi gerektiği.

6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 3. madde uyarınca mahalli Cumhuriyet savcılarının, duruşmalarına iştirak etmedikleri Asliye Ceza Mahkemesi kararlarına karşı, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinin üçüncü fıkrası kıyasen uygulanmak suretiyle, tefhim tarihinden itibaren bir ay içinde temyiz kanun yoluna başvurabilecekleri, temyiz süresinin görüldü ile değil tefhimle başlayacağı,

5320 sayılı Kanun'a 12.12.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6572 sayılı Kanun'un 45. maddesi ile eklenen geçici 9. maddesine göre, 31.12.2019 tarihine kadar Asliye Ceza Mahkemelerinde yapılan duruşmalarda Cumhuriyet savcısı bulunmayacağının, ancak, verilen hükümlere karşı Cumhuriyet savcısının kanun yoluna başvurabilmesi amacıyla dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderileceğinin belirtildiği,

12.12.2014 ve sonrasında duruşmalara Cumhuriyet savcısı katılamayacağından, mahalli Cumhuriyet savcıları yönünden temyiz süresinin tefhimden itibaren 1 ay, 01.01.2014 ve 12.12.2014 tarihleri arasındaki hükümlerde ise temyiz süresinin tefhimden itibaren 1 hafta olduğu, incelenen dosyada hüküm duruşmasına katılmayan o yer Cumhuriyet savcısı tarafından 16.03.2016 tarihinde verilen hükme karşı 21.04.2016 tarihinde yapılan temyiz isteminin süresinde olmadığı anlaşılmakla, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 310 ve 317. maddeleri uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,

2. Sanığın Temyiz İsteği Yönünden UYAP üzerinden temin edilen adli sicil kaydı ile dosyada mevcut adli sicil kaydının incelenmesinde, suç tarihi itibariyle tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi gereğince tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve sanığa hükmolunan cezanın, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infaz edilmesine karar verilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

T.C. Anayasa Mahkemesinin, 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesi gerekliliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın tüm temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,