Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/10141 K.2023/3560

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 17.06.2019 tarihli dava dilekçesinde özetle; "müvekkilinin 02.10.2016 tarihinde gözaltına alındığını, 24.10.2016 tarihinde yurt dışına çıkış yasağı konulmak suretiyle adli kontrol altına alınmasına karar verilerek serbest bırakıldığını, yargılama sonucunda beraatine karar verildiğini belirterek haksız gözaltına alınması nedeniyle 10.000 TL maddi ve 100.000 TL manevi tazminatın gözaltına alındığı tarihten itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini" talep etmiştir.

2. Davalı vekili 17.07.2019 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; "davanın süresinde açılmadığını, tazminat talebinin yasal dayanaktan yoksun olduğunu, davanın reddi gerektiğini" beyan etmiştir.

3. İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.11.2019 tarihli ve 2019/294 Esas 2019/508 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 14.07.2020 tarihli ve 2020/291 Esas 2020/1692 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 10.12.2021 tarihli, davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; hükmedilen manevi tazminat miktarının düşük olduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince; davacının 03.10.2016 tarihinde gözaltına alındığı, 24.10.2016 tarihinde serbest bırakıldığı, hakkında İzmir 14. Ağır Ceza Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonunda, 12.03.2019 tarih ve 2017/846 esas, 2019/111 karar sayılı kararı ile atılı suçtan beraatine karar verildiği, kararın davacı sanığın ve sanık müdafiinin yüzüne karşı verildiği, verilen kararın 20.03.2019 tarihinde kesinleştiği, kesinleşmiş karar örneğinin davacıya 14.05.2019 tarihinde tebliğ edildiği, davacının atılı suçtan 03.10.2016 tarihinde gözaltına alındığı, 24.10.2016 tarihinde serbest bırakıldığı,

ilgili tazminat davasının 17.06.2019 tarihinde açılmasına göre.

CMK'nın 142/1 maddesinde ortaya konulan istemin kesinleşmiş karar örneğinin tebliğ tarihini izleyen 3 ay içinde yapılmasını emreden yasal sürede açıldığı, maddi zararın hesaplanması için dosya bilirkişiye tevdii olunduğu, bilirkişi tarafından düzenlenen 16.10.2019 havale tarihli bilirkişi raporunda; davacının gözaltında kaldığı süreler için, asgari geçim indirimi dahil edildiğinde 1,017,46 TL maddi kaybının bulunduğu, asgari geçim indirimi hariç tutulduğunda 863,47 TL maddi kaybının bulunduğu bildirildiği,

bilirkişi raporunun hüküm kurmaya, kurulacak hükmü izleyip denetlemeye elverişli ve yeterli olduğunun kabulü ile 1.017,46 TL maddi ve 1.150 TL manevi tazminatın haksız fiil (yakalama) tarihi olan 02.10.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı Hazine'den alınarak davacı asile ödenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince; yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekili ile davalı vekilinin istinaf nedenleri yerinde görülmediğinden CMK'nın 280/1-a maddesi uyarınca istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan İzmir 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/846 esas, 2019/111 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının silahlı terör örgütüne silah sağlama suçundan 02.10.2016-24.10.2016 tarihleri arasında 21 gün gözaltında kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 20.03.2019 tarihinde kesinleştiği, gözaltına alınma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden; Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, gözaltına alınmasına neden olan olayın cereyan tarzı, gözaltı süresi, tazminat davasının kesinleştiği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer ve benzeri hususlar da gözetilmek suretiyle, hakkaniyet ölçüsünü aşmayacak bir şekilde, hak ve nesafet kurallarına uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespit edildiği anlaşıldığından davacı hakkında hükmedilen manevi tazminat miktarında isabetsizlik görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 14.07.2020 tarihli ve 2020/291 Esas 2020/1692 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,