Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/10259 K.2022/1469

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Olay günü, gündüz vakti meskun mahal dışı, iki şeritli bölünmüş asfalt Devlet karayolunda sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile seyri sırasında direksiyon hakimiyetini kaybederek orta refüjü aşıp karşı istikamete ait şeride geçmesi üzerine bu şeritte seyreden kamyonet ile çarpışması neticesinde kamyonette bulunan bir katılanın 1. derece kemik kırığı ile, üç katılan ise basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı ve sanığın asli kusurlu olduğunun kabul edildiği olayda,

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura, ceza miktarına, beraat kararı verilmesi veya lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ve sair nedenlere ilişkin, katılan vekilinin hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesinin hatalı olduğuna ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının bir gün karşılığı meblağın belirlenmesine dayanak olan yasa maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi;