Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/10288 K.2023/3567

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 15.08.2019 tarihli dava dilekçesinde özetle; "Müvekkilinin kasten öldürme suçundan 25.02.2017 tarihinde tutuklandığını, 24.03.2017 tarihinde tahliye edildiğini, yapılan yargılama sonucunda beraat kararı verildiğini, hükmün istinaf edilerek kesinleştiğini, haksız gözaltı ve tutuklu kalmasından dolayı maddi ve manevi zarara uğradığını belirterek 1.000 TL maddi, 100.000 TL manevi tazminatın haksız gözaltının gerçekleştiği 25.02.2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini" talep etmiştir.

2.Davalı vekili 26/08/2019 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; "Davanın, yasada belirtilen süre içinde açılıp açılmadığının tespit edilmesi gerektiğini, süresi içinde olmaması halinde öncelikle süre yönünden reddi gerekeceğini, kişinin tutuklamaya kendisi sebep olup olmadığının tespit edilmesinin gerektiği, kendisi sebep olduğu takdirde tazminat hakkı doğmayacağını, tazminat isteminin maddi delillerle destelenmediğini, dolayısıyla yasal dayanaktan yoksun olduğunu, manevi tazminat miktarının fahiş olduğunu, bu nedenlerle haksız ve yersiz açılan davanın usulden ve esastan reddi gerektiğini" beyan etmiştir.

3. İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.11.2019 tarihli ve 2019/309 Esas 2019/450 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 09.07.2020 tarihli ve 2019/5839 Esas 2020/1594 Karar sayılı kararı ile düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 15.12.2021 tarihli, davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi görüşünü içerir tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; hükmedilen manevi ve maddi tazminat miktarının düşük olduğuna, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince; davacı ...'ün kasten öldürme suçundan 25.02.2017 tarihinde tutuklandığı, İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/131 esas sayılı dosyasında 24.03.2017 tarihinde tahliyesine karar verildiği, yapılan soruşturma sonucunda İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.01.2019 tarih ve 2017/131 esas, 2019/23 karar sayılı kararı ile atılı suçlardan beraatine dair karar verildiği, kararın istinaf incelemesinden geçerek kesinleştiği, davanın 15.08.2019 tarihinde açıldığı,

davacının gözaltı dahil tutuklulukta geçirdiği anlaşılan 25.02.2017 - 24.03.2017 tarihleri itibariyle SGK kaydı bulunmadığı görülmekle, davacının maddi zararının asgari ücret üzerinden hesaplanması cihetine gidildiği toplam 1.165,33 TL maddi tazminat hakkı doğduğu, ancak davacının 1.000 TL talep ettiği anlaşıldığından taleple bağlılık ilkesi gereği maddi tazminat isteminin kabulü ile 1.000 TL maddi tazminatın 3.000 TL manevi tazminatın davacının gözaltına alınıp sorgusunun akabinde tutuklandığı 25.02.2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince; davacı lehine fazla manevi tazminata hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle hüküm fıkrasının; (2) nolu bendinde yazılı "3.000 TL manevi tazminatın" ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine "2.000 TL manevi tazminatın" ibaresinin eklenmesi suretiyle istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/131 Esas, 2019/23 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının kasten öldürme suçundan 25.02.2017 - 24.03.2017 tarihleri arasında 27 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 17.06.2019 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden;

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, gözaltına alınmasına neden olan olayın cereyan tarzı, gözaltı ve tutukluluk süresi, tazminat davasının kesinleştiği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer ve benzeri hususlar da gözetilmek suretiyle, hakkaniyet ölçüsünü aşmayacak bir şekilde, hak ve nesafet kurallarına uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespit edildiği, maddi tazminat yönünden ise mahkemece davacı vekilinin dava dilekçesinde belirtmiş olduğu taleple bağlı kalınarak maddi tazminata hükmedildiğinin anlaşılması karşısında davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 09.07.2020 tarihli ve 2019/5839 Esas 2020/1594 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,