Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/4797 K.2024/362

Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Gelibolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.10.2015 tarihli 2012/256 Esas, 2015/891 Karar sayılı kararı sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 1 yıl süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Gelibolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.10.2015 tarihli 2012/256 Esas, 2015/891 Karar sayılı kararına sanık müdafinin temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 25.02.2020 tarihli 2019/5772 Esas, 2020/1992 Karar sayılı kararı ile.

“TCK'nın 50/4. maddesi hükmü uyarınca taksirli suçlardan dolayı hükmedilen hapis cezasının uzun süreli de olsa, diğer koşulların varlığı halinde adli para cezasına çevrilebileceği, dosyada bulunan adli sicil kaydına göre sabıkası bulunmayan, yargılama sürecindeki tutum ve davranışları nedeniyle hakkında TCK'nın 62. maddesi uygulanan sanık hakkında,

TCK’nın 50. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı değerlendirilirken ”verilen ceza miktarı gözönünde bulundurularak şartları oluşmadığından“ şeklindeki yetersiz gerekçe ile tayin edilen hapis cezasının TCK'nın 50. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

3.Bozma üzerine ve temyiz incelemesine konu Gelibolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin15.12.2020 tarihli 2020/251 Esas, 2020/592 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin dördüncü fıkrası, 50 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası ve 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 24.300 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 1 yıl süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 25.08.2021 tarihli ve 2021/21170 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz sebepleri; kusur raporuna itiraza ve hükümde adli para cezasının hatalı hesaplandığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.03.05.2012 günü saat 18:10 civarında sanık sürücü ...'nin sevk ve idaresindeki 22 FL 340 plaka sayılı otomobil ile Eceabat ilçesi istikametinden Gelibolu ilçesi istikametine seyir halinde iken aynı istikamete önde seyreden sürücü ...'in sevk ve idaresindeki 17 RD 437 plaka sayılı otomobili sollamak istediği sırada kendi aracının sağ tarafı ile önünde seyreden aracın sol ön kapı ve çamurluk kısmına çarptığı, çarpmanın etkisiyle 22 FL 340 plaka sayılı aracın savrulması üzerine gidiş istikametine göre yolun sağ tarafından yoldan çıkarak takla atması ve yol çalışma sahasında bulunan yaya Çoban ...'a çarpması sonucu ölümle neticelenen trafik kazası meydana gelmiştir.

2.Kaza tespit tutanağına göre, bu kazada sürücü ...'nin 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 84 üncü maddesinde belirtilen asli kusurlardan 54 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendini ihlal etttiği, diğer sürücü ve ölen yayanın kusurunun olmadığı belirlenmiştir.

3.Mahkeme aşamasında keşif üzerine alınan 24.02.2014 tarihli bilirkişi raporuna göre, sürücü ...'in ve ölen yaya Aliş Demircan' ın kusurunun olmadığı, sürücü ...'nin 2918 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde "geçme kurallarına riayet etmemek" kusuru ile Karayolları Trafik Yönetmelik'in 103 üncü maddesi (a) ve (b) bentlerinde belirtilen "sürücülerin önlerinde giden bir aracı geçmeleri için geçeceği aracın hızıyla kendi aracının hızını da dikkate alarak,

iki yönlü yollarda karşıdan gelen trafik dahil, yolu kullananların tümü için tehlike veya engel yaratmadan geçmek için kullanacağı şeridin yeteri kadar ilerisinin görüşe açık ve boş olması mecburidir" kusuru ile geçilen aracın solundaki şeritten yapılır kurallarını ihlal ederek asli kusurlu olduğu belirtilmiştir.

4. Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Dairesi’nin 19.03.2015 tarihli raporuna göre, a-Sanık sürücü ...'nin yönetimindeki otomobil ile seyrini mahal şartları,yol durumu,trafiğin akışına göre ayarlamadığı,önde seyreden otomobili kontrolsüz şekilde sollamaya geçtiği,sevk ve idare hatası ile direksiyon hakimiyetini kaybederek yol dışı kaldığı,yol dışında toprak yol çalışma sahası içinde bulunan yaya ...'a çarparak ölümüne sebebiyet verdiği olayda dikkatsiz ve özensiz davrandığından asli kusurlu olduğu,

b-Yaya ...'ın yol dışında toprak yol çalışma sahası içerisinde bulunduğu sırada atfı kabil kusuru bulunmadığı belirlenmiştir.

5. Yapılan ölü muayene tutanağı ile kişinin ölüm sebebinin trafik kazası ile oluşması mümkün kafa travmasına bağlı beyin kanaması olduğu tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Kaza tespit tutanağı, keşfe binaen tanzim olunan bilirkişi raporunun, adli tıp kurumu raporunun oluş ve dosya kapsamının birbiri ile uyumlu olduğu, kusur durumunu kesin bir şekilde tespit ettiği anlaşılmakla, sanık müdafinin temyiz isteminin reddi ile hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gelibolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin15.12.2020 tarihli 2020/251 Esas, 2020/592 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,