Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/6514 K.2023/3811

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 20.03.2018 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan 16.08.2016-11.09.2016 tarihleri arasında gözaltında ve tutuklu kalan davacı hakkında yürütülen soruşturma sonunda takipsizlik kararı verildiğinden bahisle davacının maddi ve manevi zararlarının tazmini için 1.000,00 TL maddi, 75.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden işleyecek faiziyle birlikte tahsilini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 03.04.2018 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın yasal süre içerisinde açılıp açılmadığının mahkemece re’sen incelenmesi gerektiğini, istenilen manevi tazminatın yüksek olduğunu, haksız tutuklama nedenine dayalı olarak davacı hakkında birden fazla dava açılıp açılmadığının tespitinin gerektiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

3. Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.09.2018 tarihli ve 2018/150 Esas, 2018/365 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 05.11.2018 tarihli ve 2018/49 Esas, 2018/44 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davalı ve davacı vekillerinin istinaf başvurusu üzerine kararı davacıya ödenen maaşın eksik ödenip ödenmediğinin araştırılması, davacı lehine fazla vekalet ücretine hükmedilmesi, manevi tazminatın fazla hükmedilmesi ve avukatlık ücretinin maddi tazminat hesabında dikkate alınamayacağının gözetilmemesi sebepleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

5.Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.01.2019 tarihli ve 2018/40 Esas, 2019/26 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

6.Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 28.03.2019 tarihli ve 2019/345 Esas, 2019/450 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davalı ve davacı vekillerinin istinaf başvurusu 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

7. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.09.2021 tarih, 2019/50122 sayılı tebliğnamesi ile karara karşı başvurulan temyiz isteminin esastan reddine karar verilmesi talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; kamu görevinden ihraç edildikten sonra hala işsiz olan davacının maaşından yapılan kesintilerin maddi tazminata konu edilmemesinin hukuka aykırı olduğuna ve hükmedilen manevi tazminat miktarın yetersiz olduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Mahkeme gerekçesinde "...

Dosyanın incelenmesinde, davacı ... hakkında Konya C.Başsavcılığının 2017/17268 Sor., sayılı soruşturma dosyasında davacının 16.08.2016 tarihinde gözaltına alındığı, 19.08.2016 tarihinde tutuklandığı, 11.09.2016 tarihinde tahliye olduğu, yapılan soruşturma sonucunda 29.03.2017 tarih ve 2017/10717 K., sayılı karar ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, davacının tutuklu kaldığı sürelerin 20.08.2016-11.09.2016 tarihleri arasında infaz gördüğü, davacının gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürenin başka bir cezadan mahsup edilmediği,

Çumra C.Başsavcılığının 14.11.2018 tarihli cevabi yazısında, davacının 15.08.2016 tarihinde Ağustos 2016 maaşını tam olarak aldığının belirtildiği, avukatlık ücreti serbest meslek makbuzunun ise soruşturmanın kesinleşmesinden sonraki bir tarihte tanzim edilmiş olduğu anlaşılmış olup, davacının tutuklu olarak kalması nedeniyle duyduğu elem ve ızdırap ile sosyal durumu nazara alınarak davacının manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 1.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihi olan 20.03.2018 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı hazineden tahsiline,

fazlaya ilişkin talebin reddine ve davacının maddi tazminat talebinin ise yasal şartları oluşmadığından reddine karar vermek gerekmiştir." denilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından hükmedilen manevi tazminat miktarı 1.300,00 TL şeklinde değiştirilerek düzeltilerek esastan ret kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat davasının dayanağını oluşturan Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/17268 sayılı soruşturma dosyası kapsamında davacının silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan 16.08.2016-11.09.2016 tarihleri arasında 26 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan soruşturma sonucunda davacı hakkında 29.03.2017 kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kararın 28.04.2017 tarihinde davacı vekiline tebliğ edilmesi üzerine itiraz edilmeden kesinleştiği, gözaltına alınma tarihi itibariyle davanın yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun hükümlerine tabi olduğu anlaşılmıştır.

1.UYAP'tan yapılan kontrolde halen kamuda aktif çalışan olarak görünen ve ihraçtan sonra görevine iade edildiği anlaşılan davacının maaşına yönelik maddi kaybının bulunmadığı, kaldı ki kayba yönelik iddiaların koruma nedeniyle tazminat davasına konu edilemeyeceği anlaşıldığından, davacı vekilinin davacının maaşından yapılan kesintinin maddi tazminat kapsamında ödenmesi gerektiğine ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

2.Davacı hakkında hükmedilen manevi tazminat miktarının, davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, gözaltına alınmasına neden olan olayın cereyan tarzı, gözaltında kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer gözetilmek suretiyle, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin edildiği anlaşıldığından davacı ve davalı vekillerinin hükmedilen manevi tazminat miktarına yönelik temyiz sebebi de yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 28.03.2019 tarihli ve 2019/345 Esas, 2019/450 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,