Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/7357 K.2024/264

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 15.08.2018 tarihli dava dilekçesinde özetle; davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 23/02/2017 tutuklandığını, Çanakkale 2. Ağır Ceza Mahkemesi'ne kamu davası açıldığını, Çanakkale 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 07/05/2018 tarih, 2017/143 Esas 2018/181 Karar sayılı kararı ile beraat kararı verildiği,

bu kararın 15/05/2018 tarihinde kesinleştiği, müvekkilinin tutuklanma tarihi olan 23/02/2017 tarihine kadar Anafartalar öğrenci yurdunda müdür olarak çalışmasına rağmen Bylock kullandığı iddiası üzerine işten çıkartıldığını, Bylock programı kullanmadığının tespit edilmesi üzerine işine iade edilmesi için başvuruda bulunduklarını, müvekkilini 8 ay sonra işe geri aldıklarını, müvekkilinin işten çıkarıldığında ortalama 3.300 TL civarında maaş almakta iken tutuklu kaldığı dönem ile birlikte yaklaşık 8 ay geliri olmaksızın hayatını idame ettirmeye çalıştığı, zor günler geçirdiği, ekonomik sıkıntı çektiği, mağdur olduğu,

işten çıkartılmadan önce 3.300 TL maaş aldığı halde iş yerinden tutuklanma sebebi ile çıkış yapıldığından KOSGEB'ten nitelikli eleman desteği alamadığı için 2.000 TL'ye çalışmak zorunda kaldığını, tutuklu kaldığı 89 gün boyunca ceza evinde de birçok zorluklarla karşılaştığı, haksız tutukluluk nedeniyle ailesinin de acı çektiğini belirterek 50.000,00 TL maddi ve 250.000,00 TL manevi tazminatın, dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 25.09.2018 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

3. Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.04.2019 tarihli ve 2018/443 Esas, 2019/180 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 24.05.2019 tarihli ve 2019/2150 Esas, 2019/1064 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 06.10.2021 tarihli, davacı vekilinin temyiz talebinin esastan reddi görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri 1.Davacının tutuklu kaldığı süre içerisinde çalışamamaktan kaynaklı kazanç kayıplarının ödenmesi gerektiğine,

2.Hükmedilen manevi tazminat miktarının az olduğuna, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Davacının Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığına ait 2017/525 iddianame sayılı soruşturma dosyası kapsamında 23/02/2017 tarihinde gözaltına alındığı, 23/02/2017 tarihinde tutuklama istemiyle Çanakkale 2. Sulh Ceza Hakimliğine sevk edildiği, Çanakkale 2. Sulh Ceza Hakimliği ait 23/02/2017 tarih, 2017/39 sorgu sayılı kararı ile Silahlı Terör Örgütüne Üye Olma suçundan davacının tutuklanmasına karar verildiği, yargılama aşamasında Çanakkale 2. Ağır Ceza Mahkemesince 22/05/2017 tarihinde davacının bihakkın tahliyesine karar verilerek tahliye işlemi yapıldığı, yargılama sonucunda 07/05/2018 tarihli karar ile beraatına karar verildiği, kararın 15/05/2018 tarihinde kesinleştiği tespit edilmiştir.

Davacı vekilinin maddi tazminata ilişkin talepleri incelendiğinde; her ne kadar davacı vekilince müvekkili bulunduğu davacı ...'in haksız tutuklanması nedeniyle tutuklu kaldığı süre içinde annesinin ve yakınlarının ziyaret amacı ile gelip gittiği dönemde maddi kayıplarının olduğu, yine tahliye edilmesinden sonra başvuruda bulunmalarına rağmen uzun süre işe alınmadığı, çalıştığı dönemde yaklaşık 3.300 TL ücret alırken yeniden işe girdiğinde KOSGEB'ten nitelikli eleman desteği alamadığı için 2.000 TL'ye çalışmak zorunda kaldığını, evlilik hazırlıkları yapmasına rağmen düğünün iptal edildiği,

belirtilerek maddi tazminat talebinde bulunulmuş ise de, Yargıtay'ın yerleşik içtihatları ile de sabit olduğu üzere; koruma tedbiri uygulanması sırasında, hakkında koruma tedbiri uygulanan ve ailesi tarafından yapılan giderler ile kişinin tahliye olmasından sonra işsiz kaldığı dönemde uğramış olduğu zararın, maddi tazminat olarak talep edilmesi yasal olarak mümkün olmadığı, mahkemece mali müşavir serbest denetici teknik bilirkişi tarafından düenlenen rapora itibar edilerek yapılan değerlendirmede, davacının maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile,

teknik bilirkişi tarafından hesaplanan 4.212,00 TL net ücret kaybına yönelik talebin kabulüne, fazlaya ilişkin talebin reddine,

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, göz altında kalmasına neden olan olayın cereyan tarzı, davacının Bylock kullanmadığının tespit edilmesi nedeni ile beraatına karar verilmesi, sebepsiz zenginleşme yasağı ve hak ve nesafet kuralları gereğince davanın kısmen kabulü ile 15.000,00 TL (onbeş bin) manevi tazminatın dava tarihi olan 15/08/2018 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... Hazinesinden alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Manevi tazminatın 12.000,00 TL'ye indirilmesi suretiyle hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan Çanakkale 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/143 Esas, 2018/181 Karar sayılı ceza dava dosyasında davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 23.02.2017-22.05.2017 tarihleri arasında 88 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama üzerine 07.05.2018 tarihinde beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 15.05.2018 tarihinde kesinleştiği ve davanın 5271 sayılı Kanun'un 142 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen süre içerisinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı anlaşılmıştır.

Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

1.Davacının tutuklu kaldığı süre içerisinde çalışamamaktan kaynaklı kazanç kayıplarının ödenmesi gerektiğine ilişkin temyiz sebebi yönünden; Dairemizce UYAP üzerinden yapılan incelemede davacının SGK hizmet dükümü incelendiğinde davacının 4/a kapsamında 01.11.2016 tarihinde çalışmaya başladığı iş yerinden davacının tutuklandığı tarihi kapsayan 23.02.2017 tarihinde işten çıktığı anlaşılmıştır.

Davacının iş yerinden hangi sebeple çıkışının yapıldığı Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığından ve ilgili iş yerinden araştırılıp, özellikle işe giriş ve işten ayrılış bildirgeleri, hizmet döküm belgeleri başta olmak üzere davacı ile ilgili tüm belgelerin ilgili işyeri ve Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığından temin edilip dosya içerisine alınarak, davacının tutuklanması nedeniyle işten çıkarıldığının tespiti halinde buna ilişkin genel mahkemelerde bir dava açılıp açılmadığı da araştırılarak, ödeme yapılmadığı ve dava da açılmamış olduğunun tespiti halinde davacıya davacının net maaşı üzerinden hesaplama yapılması gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Hükmedilen manevi tazminat miktarının az olduğuna ilişkin temyiz sebebi yönünden;

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminata hükmolunması, bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 24.05.2019 tarihli ve 2019/2150 Esas, 2019/1064 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,