Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/8323 K.2022/4351

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

28/02/2019 tarihli ve 30700 sayılı Resmi Gazete'de yayılan Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair 7165 sayılı Kanunun 9.maddesi ile eklenen 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 307. maddesinin 3.fıkrasının: ''Yargıtaydan verilen bozma kararına uyulması hâlinde ilk derece mahkemesi tarafından verilen karara karşı, istinaf veya temyiz sınırlarına bakılmaksızın sadece temyiz yoluna başvurulabilir.'' şeklinde düzenlendiği anlaşılmakla, tebliğnamedeki incelenmeksizin iade görüşüne iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine göre; 21/02/2016 günü saat 21:50 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki kamyonet ile meskun mahal içi, aydınlatmanın mevcut olduğu, 8.3 metre genişliğinde, yaya kaldırımı olmayan, hafif eğimli yolda seyir halindeyken, istikametine göre yolun sağında yürümekte olan yayaya kamyonetin sağ ön kısımları ile çarpması sonucu yayanın genel beden travmasına bağlı seri kot ve omur kırıklarıyla birlikte beyin kanaması, küçük ve orta çaplı damar yaralanmasından gelişen iç kanama ve yaygın doku içi kanaması sonucu öldüğü olayda,

Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Dairesi tarafından tanzim edilen 01/08/2016 tarihli raporda: sanığın, sevk ve idaresindeki kamyonetle seyri sırasında yola gereken dikkatini vermesi, hızını mahal şartlarına göre ayarlaması, yolun sağında yürümekte olan yayanın güvenli mesafe solundan geçerek kazayı önlemesi gerektiği halde bahsedilen bu hususlara riayet etmemesi sebebiyle asli kusurlu olduğu, yayanın ise gidişine göre yolun sol kenarından, karşıdan gelen araçları görecek şekilde, yürümesi gerektiği halde bahsedilen bu hususa riayet etmemesi sebebiyle alt düzeyde tali kusurlu olduğu belirtildiği, hükme esas alınan bu raporun oluş ve dosya kapsamına uygun olduğu anlaşılmakla, yerel mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik bulunmamıştır.