Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/8866 K.2023/3029

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine verilen Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 18.02.2020 tarihli ve 2020/43 Esas, 2020/234 Karar sayılı kararının davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Uyuşturucu veya uyarıcı madde imal etme suçundan 19.04.2010 – 10.05.2010 ve 12.03.2017 – 22.11.2018 tarihleri arasında toplam 641 gün gözaltı ve tutuklu kalan davacının, 50.000,00 TL maddi, 40.000,00 TL manevi tazminat talebinde yerel mahkemece 26.664,90 TL maddi, 30.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesi üzerine hükmün sadece davalı tarafça istinaf edilmesi üzerine, bölge adliye mahkemesince davanın reddine karar verilmesi suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup,

Karar tarihi itibarıyla temyiz kesinlik sınırının 72.070,00 TL olduğu; davacının reddedilen tazminat miktarının 56.664,90 TL olması nedeniyle hükmün davacı açısından kesin nitelikte olduğu anlaşılmıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 24.11.2016 tarihli ve 6763 sayılı Kanun’un 42 nci maddesi ile değişik 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen temyiz sınırı ve reddedilen tazminat miktarına göre hükmün kesin olması nedeniyle davacı vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 298 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,