KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2021/8949 E., 2022/323 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 18 Ocak 2022
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle yaralama
- Hüküm
- TCK'nın 89/4, 22/3, 62/1, 50/4, 52/2, CMUK'un 326/son maddesi, TCK'nın 52/4, 53/6. maddesi uyarınca mahkumiyet
Karar Metni
304 kelime·2 dk okuma
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Şikayeti ve katılma talebi bulunmayan ... ve ...'ın gerekçeli karar başlığında katılan olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak değerlendirilmiştir.
TCK'nın 50/4. maddesinde, taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezasının uzun süreli de olsa, diğer koşulların varlığı halinde adli para cezasına çevrilebileceği, ancak, bu hükmün, bilinçli taksir halinde uygulanmayacağı belirtilmiş olmasına karşın, meydana gelen olayda bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu mahkemece de kabul edilen sanık hakkında tayin edilen uzun süreli hapis cezasının paraya çevrilmesi ve sanık hakkında hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilirken esas alınan tam gün sayısının 605 gün yerine 600 gün hesaplanması suretiyle 12.100 TL yerine 12.000 TL adli para cezasına hükmedilmesi nedeniyle sanık hakkında eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Meskun mahal dışında, gündüz vakti, yağmurlu havada, sanığın idaresindeki kamyon ile bölünmüş yolda seyir halindeyken yol bağlantılarının birleştiği dört yönlü ışıklı kavşağa geldiği sırada kırmızı ışıkta geçerek, kamyonun ön sol kısmı ile seyrine göre solundan ışık kontrollü kavşaktan tanık beyanlarına göre yeşil ışıkta geçişini yapmakta olan sürücü ...’in idaresindeki otobüsün sağ yan bagaj kısmına sağ emniyet şeridi üzerinde çarpması ve otobüsün devrilmesiyle yolcu olan dört kişinin yaralanması ile sonuçlanan olayda, sanığın tam kusurlu olduğunun kabulü ile mahkumiyet kararı verilmesi bakımından mahkemenin takdirinde isabetsizlik görülmemiştir.
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2021/8949, K. 2022/323, 18 Ocak 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama