Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/9534 K.2023/3260

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 07.11.2018 tarihli dava dilekçesinde özetle; "müvekkilinin kötü muamele ve eziyet etme suçlarından 28.01.2018 tarihinde tutuklandığını 03.04.2018 günü tahliye edildiğini, yargılama sonucunda beraatine karar verildiğini belirterek; haksız tutuklama tedbiri nedeniyle 50.000 TL maddi, 50.000 TL manevi tazminatın gözaltına alındığı tarihten itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini" talep etmiştir.

2.Davalı vekili 29.11.2018 tarihli cevap dilekçesinde özetle; "davanın süresinde açılmadığını, tazminat talebinin yasal dayanaktan yoksun olduğunu, davanın reddi gerektiğini" beyan etmiştir.

3.Bodrum Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.03.2019 tarihli ve 2018/305 Esas 2019/89 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 03.02.2020 tarihli ve 2019/2775 Esas 2020/383 Karar sayılı kararı ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

5.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 04.12.2021 tarihli, davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; davanın reddi kararının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince; tazminat davasının dayanağını oluşturan Adana 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.06.2018 tarih, 2018/260 esas, 2018/770 karar sayılı beraat kararı incelendiğinde; davacı ...'ın "Kötü Muamele ve Eziyet Etme" suçundan 28.01.2018 tarihinde tutuklandığı ve 03.04.2018 günü tahliyesine karar verildiği, davacının 65 gün tutuklu kaldığı, davacının tutuklanmadan evvel herhangi bir iş yerinde çalışmadığının SGK kayıtları üzerinden tespit edildiği gerekçesiyle yürürlükte bulunan asgari ücret üzerinden hesaplamaya göre 3.143,64 TL maddi ve 5.000 TL manevi tazminatın haksız eylem tarihi olan 28.01.2018 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince; davacının Adana 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/260 Esas, 2018/770 Karar sayılı dosyasında 28.01.2018 tarihinde tutuklanıp 03.04.2018 tarihinde tahliye edildiği ve yapılan yargılama sonucunda beraatine karar verildiğini belirterek CMK'nın 141. madde gereğince maddi ve manevi tazminat talebinde bulunması üzerine yerel mahkemece davacı lehine maddi ve manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmiş ise de;

dosyada eksik bilgi bulunması nedeniyle Dairemizce inceleme aşamasında ceza infaz kurumu müdürlüğüne yazılan müzekkere cevabında, davacı hükümlünün daha önce kesinleşmiş ilamlarına ait hapis cezalarını infaz ettiğinden, Adana 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 28.01.2018 tarihli tevkif müzekkeresinin hiç infaz görmediğinin bildirildiği, dolayısıyla davacı yönünden CMK'nın 141. maddesinde sayılan koruma tedbirleri nedeniyle tazminat koşullarının bulunmadığı ve davanın reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle Bodrum Ağır Ceza Mahkemesi'nin 06/03/2019 tarih, 2018/305 Esas ve 2019/89 Karar sayılı hükmünün kaldırılmasına,

5271 sayılı CMK'nın 141 ve devamı maddeleri gereğince koruma tedbirleri nedeniyle tazminat isteme koşulları oluşmadığından davacının maddi ve manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan Adana 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/260 Esas, 2018/770 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacı hakkında Adana Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen 2018/7438 soruşturma numaralı soruşturma kapsamında, davacının basit yaralama suçundan 28.01.2018 tarihinde tutuklandığı, davacı hakkında kötü muamele ve eziyet etme suçlarından dava açıldığı, yargılama aşamasında davacının 03.04.2018 tarihinde tahliyesine karar verildiği, yargılama sonunda davacının atılı suçlardan beraatine hükmedildiği,

beraat hükmünün 17.10.2018 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden;

Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 28.01.2020 tarihli müzekkere cevabında, davacı hükümlünün daha önce kesinleşmiş ilamlarına ait hapis cezalarını infaz ettiğinden, Adana 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 28.01.2018 tarihli tevkif müzekkeresinin hiç infaz görmediğinin bildirildiği anlaşılmakla; Bölge Adliye Mahkemesince davacı yönünden CMK'nın 141 inci maddesinde sayılan koruma tedbirleri nedeniyle tazminat koşullarının bulunmadığı ve davanın reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılmasına, 5271 sayılı CMK'nın 141 ve devamı maddeleri gereğince koruma tedbirleri nedeniyle tazminat isteme koşulları oluşmadığından davacının maddi ve manevi tazminat talebinin reddine karar verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 03.02.2020 tarihli ve 2019/2775 Esas 2020/383 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,