Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/9808 K.2023/5373

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, Şarköy Sulh Hukuk Mahkemesinin 24.10.2014 tarih, 2014/168-2014/352 sayılı kararıyla kısıtlanan ve kısıtlılığı 23.05.2017 tarihinden itibaren 2 yıl uzatılan davacının güncel nüfus kaydında halen kısıtlı olmadığı, kısıtlılık süresinin 23.05.2019 tarihinde istinaf mahkemesi kararından önce sona erdiği ve kararın kendisine tebliğ edilmediği anlaşıldığından,

öğrenmeyle yaptığı 15.06.2020 tarihli temyiz başvurusunun 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Davalı vekilinin 03.07.2020 tarihinde sunmuş olduğu hükmün onanması gerektiğine ilişkin dilekçesinin temyiz talebi olmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı 23.10.2018 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; FETÖ mensubu hakim ve savcıların işlemleri nedeniyle Erzurum 3. Asliye Ceza Mahkemesinde yargılanarak cezai ehliyeti olmadığı halde kendisine adli para cezası verildiğini belirterek 200.000.000 TL maddi ve manevi tazminatın şahsına ödenmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 05.12.2018 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; akıl hastalığı bulunan davacının ehliyeti olmadığından davanın usulden reddi gerektiğini, davanın yersiz olduğunu ve fahiş olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

3. Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.05.2019 tarihli ve 2018/394 Esas, 2019/217 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 09.03.2020 tarihli ve 2019/4453 Esas, 2020/768 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı ve vasisinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.11.2021 tarih, 2020/69042 sayılı tebliğnamesi ile karara karşı başvurulan temyiz isteminin esastan reddine karar verilmesi talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacının temyiz isteği; eksik araştırmayla karar verildiğine, tazminat koşullarının oluştuğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Mahkeme gerekçesinde "Davacı ...'ın Şarköy Sulh Hukuk Mahkemesinin 24/10/2014 tarih ve 2014/168 esas 2014/352 karar sayılı ilamı ile 4721 sayılı TMK'nın 405/1 maddesi gereğince kısıtlanmasına, Gözde Özçelik'in 2 yıl boyunca vasi olarak tayinine karar verildiği, yine Şarköy Sulh Hukuk Mahkemesinin 17/02/2015 tarih ve 2014/168 esas 2014/352 karar sayılı EK KARARI ile vasi değişikliğine izin verilerek ...'ın TMK.nun 456. maddesi gereğince 2 yıl boyunca vasi olarak tayinine karar verildiği, dolayısıyla davacının yasal kısıtlılık altında bulunduğu,

buna rağmen davacının bizzat kendisinin 23/10/2018 tarihli dilekçesi ile haksız tutuklamadan kaynaklanan maddi ve manevi tazminat talebine ilişkin Mahkememize dava açmış olduğu, davacının Mahkememizce alınan beyanında tazminat talebinin halen devam etmekte olan Erzurum 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/724 esas sayılı kamu davası ile bu tazminat davasının açılmasından sonra 17/04/2019 tarihinde kesinleşmiş olan Erzurum 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/157 esas 2019/415 karar sayılı kamu davasına ilişkin olduğu dosyada mevcut tüm delillerin birlikte değerlendirilmesinden anlaşılmakla 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 462/8 maddesi uyarınca

yasal kısıtlılık altında bulunan kişilerin dava açma hususunda vesayet makamının iznini almaları gerektiği amir hükmünü içerdiği, ancak davacının vasisi konumunda bulunan ...'ın vesayet makamından tazminat davası açma hususunda herhangi bir izin almadığı, davanın doğrudan doğruya vesayet altında bulunan davacı tarafından açılmış olması nedeniyle davacı ...'ın dava açma hakkı (husumet) bulunmadığından açılan davanın reddine dair aşağıdaki şekilde karar verilmiştir." denilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Davacının Şarköy Sulh Hukuk Mahkemesinin 24.10.2014 tarih, 2014/168-2014/352 sayılı kararıyla kısıtlandığı, kısıtlılığının aynı mahkemenin 23.05.2017 tarih, 2014/168 Esas, 2014/352 sayılı kararıyla 2 yıl süreyle uzatıldığı, davacının açmış olduğu 23.10.2018 tarihli davasına vasisinin muvafakat ettiği, kaldı ki davacının güncel nüfus kaydında kısıtlılığa dair bilgi bulunmadığı gibi kısıtlılık süresinin karardan önce sona erdiği anlaşıldığından, açılan davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle davacının temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 09.03.2020 tarihli ve 2019/4453 Esas, 2020/768 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,