Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/9974 K.2023/3835

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 03.01.2019 tarihli dava dilekçesinde özetle; davacının Nazilli 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/635 Esas 2011/199 Karar sayılı dosyası ile 2 yıl 26 ay gibi haksiz bir ceza aldığını, 04.10.2014 tarihinde yakalanarak cezasını çekmek üzere cezaevine gittiğini, yaşanan bu olay üzerine haksız cezayı kaldırmak için Adalet Bakanlığı'na başvuru yaptıklarını, yaptıkları başvuru sonucunda taleplerinin kabul edilerek cezanın bozulduğu ve yargılama sonucunda müvekkiline 2 yıl 1 ay hapis cezası verildiğini, yeni çıkan infaz yasasına göre müvekkilinin hiç cezaevinde kalmaması gerekirken 17.07.2016 günü tahliye edildiğini,

yaklaşık olarak 16 ay haksız yere cezaevinde hükümlü olarak kaldığını, yaşanan bu olay neticesinde davacının maddi ve manevi zarara uğradığını belirtmiş, davacının cezaevinde haksız olarak tutuklu kaldığı 16 ay için toplam 60.000,00 TL maddi ve 50.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 15.01.2019 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davacının talebe ilişkin belgelerini sunmadığını, tazminat davası için gereken koşulların oluşmadığını, davanın süresinde açılmadığını, dava açma yetkisi, mükerrer dava ve mahsup bakımından araştırma yapılması gerektiğini, talep edilen tazminatın fahiş olduğunu, davacının faiz talep hakkı olmadığını ve davanın reddine karar verilmesi gerektiğini beyan etmiştir.

3. Nazilli Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.03.2019 tarihli ve 2019/5 Esas, 2019/133 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 12.02.2020 tarihli ve 2019/3090 Esas, 2020/507 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 08.12.2021 tarihli tebliğnamesi ile temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasını talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Nazilli Ağır Ceza Mahkemesi gerekçesinde "Mahkememiz tarafından Nazilli 2. Asliye Ceza Mahkemesi'ne 2010/635 Esas 2011/199 Karar sayılı dava dosyasında yapılan incelemede 16/03/2011 tarihinde davacı hakkında 2 yıl 26 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve kararın temyiz edilmeden kesinleştiği ve infaza verildiği, 14/10/2014 tarihinde davacının cezasının infazıc için cezaevine girdiği, davacı vekilinin kanun yararına bozma talebinde bulunduğu, Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin 12/07/2017 tarih 2017/16064 Esas 2017/19242 sayılı kararı ile 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin kararının bozulduğu,

Nazilli İnfaz Hakimliği'nce 15/07/2016 tarihinde davacı hakkında infazın durdurulmasına karar verildiği ve davacının tahliye edildiği, Nazilli 2. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından yapılan yeniden yargılama neticesinde davacı hakkında 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın temyiz edildiği, Yargıtay 4. Ceza Dairesi tarafından temyiz incelemesi neticesinde kararın onandığı ve davacının tutuklu kaldığı sürenin aldığı cezadan mahsubuna karar verildiği, davacı vekili tarafından müvekkilinin infaza başlandığı dönemdeki hapis cezasının 2 yıl 26 ay olduğu,

infaz rejimi göz önüne alındığında, şayet müvekkili hakkında 1 yıl 13 aylık hapis cezası infaz edilmiş olsaydı, 16 ay erken tahliye edilmiş olacağını bildirdiği, infaz rejiminden kaynaklanan bu sürenin müvekkiline tazminat olarak ödenmesini talep etmiş ise de; davacının netice itibariyle 1 yıl 13 ay hapis cezası aldığı ve bu hapis cezasına karşılık 14/10/2014 tarihinde cezaevine girdiği, 17/07/2016 tarihinde tahliye edildiği, davacının cezasının infazı kapsamında 1 yıl 9 ay 3 gün cezaevinde kaldığı, bu miktarın da cezasından düşük olduğu, fazla infaz edilmiş herhangi bir sürenin bulunmadığı,

davacının kesinleşmiş mahkumiyet hükmünü infaz ettiği,

Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin 2017/1366 Esas 2017/4019 Karar sayılı emsal niteliğindeki kararında, cezaevinde önceden infaz edilen sürenin sonradan yürürlüğe giren kanun gereğince yapılan hesaplamalara göre hükümlüye mahsup hakkı vermeyeceği şeklinde kararının bulunduğu, iş bu kararın somut olayımıza da uygun bulunduğu göz önüne alınarak, CMK 141 maddesinde düzenlenen tazminat şartlarının oluşmadığı göz önüne alınarak, taleplerinin reddine karar verilmiştir." denilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Tazminat talebinin dayanağı olan Nazilli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/635 Esas – 2011/199 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının tehdit suçundan iki kez 1 yıl 13 ay hapis cezası ile mahkumiyetine hükmedildiği, bu cezanın infazı için 14.10.2014 tarihinde cezaevine alındığı, dosyanın kanun yararına bozularak tekrar ele alınmak üzere mahkemesine gönderildiği, davacının infazının 17.07.2016 tarihinde durdurularak tahliye edildiği, davacının 642 gün (1 yıl 9 ay 3 gün) cezaevinde kaldığı bozma üzerine davacının 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedildiği,

hükmün 18.10.2018 tarihinde kesinleştiği, cezaevine giriş tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 inci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı anlaşılmıştır.

2. Davacının 642 gün (1 yıl 9 ay 3 gün) cezaevinde kaldığı ve yapılan yargılama neticesinde hakkında 2 yıl 1 ay hapis cezasına hükmedildiği, davacı hakkında uygulanan infazın bihakkın tahliye tarihine göre infaz edilecek süreden az olduğu ve fazladan cezaevinde kalma durumu olmadığından, davanın reddine karar verilmesinde herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamış ve davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 12.02.2020 tarihli ve 2019/3090 Esas, 2020/507 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,