Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/1000 K.2024/567

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hükme yönelik, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda 27.11.2020 tarihli, 2020/1604 Esas, 2020/1008 Karar sayılı "istinaf başvurusunun esastan reddine" ilişkin karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Davacı hakkında, Zonguldak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/25 Esas, 2013/415 Karar sayılı ilamı ile 1 Yıl 9 Ay hapis cezasına hükmedildiği, 28/04/2016 tarihinde hapis cezasının infazına başlanıldığı, cezanın infazı sırasında davacının tedavi görmekte iken Zonguldak Devlet Hastanesinde olduğu esnada telefonla görüştüğünün tespiti üzerine Zonguldak Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 23/05/2016 tarih ve 2016/23 sayılı kararı ile 5275 sayılı yasanın 44/3-g maddesi uyarınca 11 gün hücreye koyma şeklinde disiplin cezasına karar verildiği,

karara itiraz edilmesi üzerine Zonguldak İnfaz Hakimliğinin 03/06/2016 tarih 2016/971 Esas, 2016/1013 Karar sayılı hükmüyle itirazın reddedildiği, bu karara karşı itiraz edilmesiyle de Zonguldak 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/720 D.

İş sayılı kararı ile itirazın kesin olarak reddedildiği ve söz konusu disiplin cezasının infaz edildiği, disiplin cezasına konu eylemi nedeniyle TCK’nın 297/1 inci maddesi uyarınca infaz kurumu veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan açılan kamu davasında Zonguldak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/420 Esas sayılı dosyasında davacının beraatine karar verildiği, kararın kesinleşmesi akabinde disiplin cezasının kaldırılmasının talep olunduğu ancak kesinleşmiş disiplin cezası nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına hükmedildiği, bunun üzerine kararı veren Zonguldak 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/720 D.

İş sayılı kararına karşı kanun yararına bozma yoluna gidildiği, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 2018/1312 esas 2018/1490 sayılı kararı ile söz konusu hükmün kanun yararına bozularak kaldırıldığı ancak bu süreçte disiplin cezasının infazının gerçekleştiği ve bu suretle davalının koşullu salıverme süresinin bir yıl uzamış olduğu, denetimli serbestlikten yararlanamayarak cezasının tamamını çekerek mağduriyet yaşadığından bahisle tazminat talebinde bulunması üzerine yapılan incelemede;

Tazminat istemine ilişkin 5271 sayılı CMK'nın 141 inci maddesinde ''suç soruşturması ve kovuşturması sırasında'' gerçekleşen koruma tedbirlerine ilişkin hukuka aykırılıklar yönünden bu kanun hükümlerine göre tazminat istenebileceği ve madde metninde bu aykırılıkların tahdidi şekilde sıralandığı, bu anlamda infaz aşamasında meydana gelen disiplin cezalarının koruma tedbiri niteliğinde olmadığından, maddi ve manevi tazminat talebine ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemekle;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve Kanuna uygun bulunan Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 27.11.2020 tarihli, 2020/1604 Esas, 2020/1008 Karar sayılı "istinaf başvurusunun esastan reddine" ilişkin karara karşı yapılan temyiz isteminin isteme uygun olarak 5271 sayılı CMK'nın 302/1 inci maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE.

5271 sayılı CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 8 inci maddesi ile değişik 304/1. maddesi uyarınca, dosyanın gereği için Zonguldak 1. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin de Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE;