Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/151 K.2024/147

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı 22.07.2019 tarihli dava dilekçesinde özetle; TCK'nın 141/3 maddesi gereğince hakim ve savcıların haksız verdiği kararlara ve icra müdürlüğünün işlemlerine istinaden maddi ve manevi zararlarının tazmini istemli dava açmıştır.

2. Davalı vekili 10.10.2019 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini talep etmiştir.

3. Edirne 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.10.2019 tarihli ve 2019/372 Esas, 2019/493 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 01.07.2020 tarihli ve 2020/234 Esas, 2020/1879 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacının istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 03.01.2022 tarihli, davacının temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacının temyiz sebepleri, davanın kabul edilmesi gerektiğine, karanın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Davanın hakim ve cumhuriyet savcılarının hukuki sorumluluğuna dayalı olarak tazminat istemine ilişkin olduğu,

Hakimlerin ve bu sınıftan sayılan Cumhuriyet Savcıları'nın yargısal faaliyetleri nedeniyle sorumlulukları, HMK'nın 46-49. maddelerinde düzenlenmiş bulunmaktadır. Yasada gösterilen sorumluluk nedenlerinin örnek niteliğinde olmayıp; sınırlı ve sayılı durumları ifade ettiği,

Somut olayda, sorumluluğa dayanak yapılan olgular; suç soruşturmasının gereken özen gösterilmeksizin yapılması ve kanunun emredici hükümlerinin gözetilmemesi olduğu,

Davacının ifadelerinde geçen soruşturma dosyalarında Cumhuriyet Savcıları tarafından yapılan soruşturma sonucunda kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair kararlar verilmiş; davacının beyanından da anlaşılacağı üzere, şikayetçi sıfatı ile yaptığı itirazlar da Edirne Sulh Ceza Mahkemesi tarafından reddedilmiştir.

Gerek kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararlar ve gerekse de itiraz üzerine verilen kararlar; yargısal işlemlerin özünde mevcut bulunan takdir yetkisinin kullanılmasına ilişkin olduğu, özel bir amaçla davranıldığı yönünde delil olmadığı, sınırlı ve sayılı hukuki sorumluluk nedenlerinden hiçbirisi mevcut bulunmadığından, davacının iddiaları CMK'nın 141/1 ve 141/3 maddesindeki yasal koşulları taşımadığından, ayrıca Mahkemenin 2018/412 esas sayılı dava dosyasından verilme kararın davacı yanca istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi'nin 2019/686 esas ve 2019/1954 karar sayılı kararıyla istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiğinden, usul ve yasaya aykırı olan davanın reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Davacının 5271 sayılı Kanun'un 141 inci maddesinin üçüncü fıkrasında düzenlenen “Birinci fıkrada yazan hâller dışında, suç soruşturması veya kovuşturması sırasında kişisel kusur, haksız fiil veya diğer sorumluluk hâlleri de dâhil olmak üzere hâkimler ve Cumhuriyet savcılarının verdikleri kararlar veya yaptıkları işlemler nedeniyle tazminat davaları ancak Devlet aleyhine açılabilir. ” hükmü uyarınca tazminat talebinde bulunduğu anlaşılmıştır.

Dosya kapsamında verilmiş herhangi bir ek karar bulunmadığından tebliğnamedeki ek kararın onanması yönündeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Davacının Temyiz İstemi Yönünden Yapılan İncelemede; Davacının aynı konuya dayanarak 24.04.2018 tarihinde de tazminat talebinde bulunulması üzerine Edirne 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.12.2018 tarihli ve 2018/412 Esas, 2018/499 sayılı kararı davanın reddine karar verildiği ve hükmün kesinleştiği dikkate alınarak, temyize konu davanın mükerrer açılmış olması nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi sonucu itibariyle bozma nedeni yapılmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 01.07.2020 tarihli ve 2020/234 Esas, 2020/1879 Karar sayılı kararında davacı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Edirne 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,