Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/2020 K.2023/4968

Bolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.01.2022 tarihli ve 2019/149 Esas, 2021/346 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 14.04.2015 tarihli dava dilekçesinde özetle; 5271 sayılı Kanun'un 141 inci maddesinin birinci fıkrasının (c), (e) ve (g) bentleri uyarınca 5.000,00 TL maddi ve 30.000,00 TL manevi tazminatın ödenmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 01.07.2015 tarihli cevap dilekçesinde özetle; tazminat koşullarının oluşmadığını, talep edilen tazminatın fahiş olduğunu ve davanın reddi gerektiğini beyan etmiştir.

3. Bolu Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.11.2015 tarihli ve 2015/99 Esas, 2015/235 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4. Bolu Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.11.2015 tarihli ve 2015/99 Esas, 2015/235 Karar sayılı kararının davacı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 18.02.2019 tarihli ve 2018/5636 Esas, 2019/2126 Karar sayılı kararı ile dava açtığı tarihte başka suçtan hükümlü olarak cezaevinde bulunan davacının almış olduğu hapis cezasının süresi dikkate alınarak kendisine vasi atanmış olup olmadığı araştırılarak, varsa vasisinin dava açma hususunda izin alması için kendisine süre verilmesi, izin alınmaması halinde dava açma ehliyeti bulunmayan davacının tazminat talebine ilişkin dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verildiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bolu Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.12.2021 tarihli ve 2019/149 Esas, 2021/346 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

6. Bolu Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.01.2022 tarihli ve 2019/149 Esas, 2021/346 Karar sayılı ek kararı ile davacının temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

7.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 05.04.2022 tarihli tebliğnamesi ile ek kararın onanmasını talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz isteği; temyiz isteğinin kabul edilmesi gerektiğine ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Davacının ve vasisinin yüzüne karşı 28.12.2021 tarihinde tefhim olunan karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 24.01.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu,1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen.

“Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, davacının temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.01.2022 tarihli ve 2019/149 Esas, 2021/346 Karar sayılı ek kararında davacı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,