Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/4715 K.2026/2476

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen ek kararın; davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, yapılan incelemede işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 50.000,00 TL maddi, 500.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 2.360,00 TL maddi tazminatın ve 10.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hükmün davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince hükmün birinci paragrafında yer alan,

"Davacının gözaltında ve tutuklulukta kaldığı 20/10/2016-02/05/2017 tarihleri arasında haksız gözaltında geçen süreler nedeniyle takdiren 2.360,00 TL maddi tazminatın gözaltı tarihi olan 20/10/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak, davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin isteminin reddine," ibaresinin hüküm fıkrasından çıkartılarak, yerine, "Davacının maddi tazminat talebinin reddine," ibaresinin eklenmesi,

manevi tazminat miktarının "17.000,00 TL"ye, vekalet ücretinin "2.040,00 TL nispi" yükseltilmesi suretiyle davacı vekilinin ve davalı vekili vekilinin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, davalı vekilince yapılan temyiz başvurusu Bölge Adliye Mahkemesince 02.06.2021 tarihli ek karar ile kesinlik sınırı gereğince reddedilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz sınırı ve hükmedilen tazminat miktarına göre hükmün kesin olması nedeniyle davalı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz sebepleri; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, kabul edilen miktar yönünden kesin nitelikte olmadığından temyiz incelemesinin yapılması gerektiğine, ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Konya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/273 Esas, 2018/101 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının "silahlı terör örgütüne üye olma" suçundan yargılandığı, 20.10.2016 - 02.05.2017 tarihleri arasında 194 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan kovuşturma sonucunda davacının beraatine karar verildiği, kararın 11.04.2018 tarihinde kesinleştiği, kesinleşme şerhli gerekçeli kararın davacıya tebliğ edilmediği,

kesinleşme tarihinden itibaren gözaltı ve tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı tarafından aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, tutukluluk süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapılmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, davalı vekilince yapılan temyiz başvurusu Bölge Adliye Mahkemesince 02.06.2021 tarihli ek karar ile temyiz isteminin kesinlik sınırı itibariyle reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Karar tarihi itibarıyla temyiz kesinlik sınırının 78.630,00 TL olduğu; davacının 50.000,00 TL maddi, 500.000,00 TL manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile davacı lehine İlk Derece Mahkemesince 10.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesi üzerine hükmün tarafların vekillerince istinaf edilmesi neticesinde Bölge Adliye Mahkemesince tazminat miktarının 17.000,00 TL'ye yükseltilmesi suretiyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş,

davacı lehine hükmedilen toplam tazminat miktarının 17.000,00 TL olması nedeniyle davalı vekilinin temyizinin katılma yolu ile yapılmadığı da dikkate alınarak davalı açısından hükmün kesin nitelikte olduğu anlaşıldığından, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden 6100 sayılı HMK'nın 24.11.2016 tarihli ve 6763 sayılı Kanun’un 42. maddesi ile değişik 362/1-a bendinde yer verilen temyiz sınırı ve hükmedilen tazminat miktarına göre hükmün kesin olması nedeniyle davalı vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak,

oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Eskişehir 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,