Karar Özeti
12. Ceza Dairesi 2022/4917 E. , 2025/2909 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/ 911 E., 2021/ 1206 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Böl
Karar Detayı
12. Ceza Dairesi 2022/4917 E. , 2025/2909 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/ 911 E., 2021/ 1206 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle birleşen davada 100.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminata, asıl davada 200.000 TL maddi, 200.000 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 16.801,09 TL maddi ve 25.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca manevi tazminatın az olduğu gerekçesi ile bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacı vekilinin temyiz sebepleri; hükmedilen tazminat miktarlarının yetersiz olduğuna ilişkindir. III. DAVANIN KONUSU Tazminat talebinin dayanağı olan Şebinkarahisar Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/55 Esas, 2015/4 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında;nitelikli cinsel saldırı, silahla tehdit, konut dokunulmazlığını ihlal, kişi hürriyetinden yoksun kılma, eziyet etme ve konutta yağma suçlarından 03.01.2013- 19.09.2014 tarihleri arasında 624 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda davacı hakkında yaralama, konut dokunulmazlığını ihlal etme, nitelikli cinsel saldırı, hırsızlık suçlarından beraatine, mala zarar verme suçundan açılan kamu davasının düşürülmesine karar verildiği, kararların 22.01.2015 tarihinde kesinleştikleri, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin beraat hükmünün Yargıtay 14.ceza Dairesinin 12/09/2018 tarih 2018/1900 esas, 2018/5152 karar sayılı kararı ile onanmak suretiyle kesinleştiği, davacının usulden reddine karar verildikten sonra istinaf incelemesi üzerine bozulup bu dava ile birleştirilen davasını 03.07.2015 tarihinde, asıl davayı 09.09.2019 tarihinde açtığı, kesinleşen hükümlerin davacıya tebliğ edilmediği, her iki davanın da gözaltı-tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen 1 yıllık süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, Şebinkarahisar K2 Tipi Kapalı Ceza İNfaz Müdürlüğünden gelen 26.11.2015 tarihli yazıya göre, davacının 04.01.2013 tutuklanarak ceza infaz kurumuna alındığı, 18.01.2013 tarihinde infazın durdurulmasına karar verildiği, 28.05.2013 tarihinde tekrar infaza başlandığı ve 19.09.2014 tarihinde davacının tahliye edildiği, Suşehri Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/55 D.iş sayılı kararıyla, Suşehri (kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesinin 2016/116 Esas- 2013/175 Karar sayılı ilamıyla davacının yaralama suçundan kesinleşmiş 4 aylık hapis cezasından, Şebinkarahisar Ağır Ceza Mahkemesine ait 2013/55 esas, 2015/4 karar sayılı dosyası kapsamında 03/01/2013 tarihli eylemi nedeniyle 03/01/2013 tarihinde 1 gün gözaltında kaldığı ve 04/01/2013 ile 19/09/2014 tarihleri arasında tutuklu kaldığı sürelerin 5237 sayılı yasanın 63. maddesi uyarınca mahsubuna karar verildiği anlaşılarak yapılan incelemede; İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından isabetsizlik görülmemiştir. IV. GEREKÇE VE KARAR Davacının tutuklu kaldığı sürenin 4 aylık kısmının davacının kesinleşmiş başka bir cezasından mahsup edildiği, tutukluluğun infazının 18.01.2013-28.05.2013 tarihleri arasında 130 gün kesintiye uğradığı gözetilmeden davacı lehine tutukluluk süresinin tamamını kapsayacak şekilde fazla maddi tazminata hükmedilmesi temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminata hükmolunması, Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Giresun 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.03.2025 tarihinde karar verildi.