Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/5487 K.2023/3308

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Davacı vekili 02.09.2020 tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkiline ait 1580 adet koli yemek takımına 29.08.2014 tarihinde sanık sıfatıyla yargılandığı dosya kapsamnda el konulduğunu, yapılan yargılamada sonunda yemek takımlarının iadesine karar verildiği, söz konusu kararın kesinleştiği, yargılama sırasında el konulan malların29.09.2015 tarihinde 88.500,00 TL'ye satıldığını, malların piyasa fiyatının altında satıldığını, müvekkilinin zarara uğradığını, ticari itibarının zedelendiğini, bu nedenle 2.000.000,00 TL maddi, tazminatın el koyma tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

2.Davalı vekili 23.09.2020 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın süresinde açılmadığından reddi gerektiğini, el koyma işleminin usule uygun olduğundan davacının tazminat talebinin reddi gerektiğini, talep edilen tazminat miktarının fazla olduğunu, öne sürmüştür.

3.Doğubayazıt Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.03.2021 tarihli ve 2020/167 Esas, 2021/96 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne kararı verilmiştir.

4.Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 05.10.2021 tarihli ve 2021/939 Esas, 2021/1939 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.06.2022 tarihli tebliğnamesi ile davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün bozulmasını talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz istemi; İstinaf merciinin istinaf taleplerini dikkate almadan reddettiğini, davanın süresinde açılmadığından reddi gerektiğini, dosya kapsamında kanunda aranan haksız el koyma bulunmadığından davanın reddi gerektiğini, alınan bilirkişi raporunun hukuka uygun olmadığını, bilirkişi raporunda çelişkilerin mevcut olduğunu, eksik inceleme ile hüküm kurulduğunu, hükmedilen maddi tazminatın fazla olduğunu, davalı lehine karşı vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini, belirtiştir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Tazminata esas Erzurum 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/206 Esas – 2015/499 Karar sayılı dava dosyasında davacının 5607 sayılı Kanuna muhalefet suçundan sanık sıfatıyla 1580 adet yemek takımına 29.08.2014 tarihinde el konulduğu, yapılan yargılama sonunda davacı sanığın beraatine ve el konulan malların iadesine karar verildiği, kararın 12.03.2020 tarihinde kesinleştiği ve davanın 5271 sayılı Kanunun 142 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen süre içerisinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı,

söz konusu malların Van Tasfiye İşletme Şube Müdürlüğü tarafından 29.09.2015 tarihinde ve 2015/709 sayılı ihaleyle 88.500,00TL'ye ihale edildiği, Doğubayazıt Ticaret ve Sanayi Odası Başkanlığı'nın 01.03.2021 tarihli cevabî yazısına göre; yapılan piyasa araştırması ve bilirkişi raporuna göre el konulan yemek takımlarının gerçek bedelinin 1.050.000,00 TL olduğu, ancak söz konusu yemek takımlarının ihale yoluyla toplamda 88.500,00 TL bedel karşılığında satıldığı, bilirkişi raporuna göre aradaki farkın 961.500-TL olduğu tespit edilmekle; davacının davasının kısmen kabûlü ile.

961.500,00 TL maddi tazminatın el koyma tarihinden faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin esasını oluşturan Erzurum 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/206 Esas – 2015/499 Karar sayılı dava dosyasında davacının 5607 sayılı kanuna muhalefet suçundan sanık sıfatıyla 1580 adet yemek takımına 29.08.2014 tarihinde el konulduğu, yapılan yargılama sonunda davacı sanığın beraatine ve el konulan malların iadesine karar verildiği, kararın 12.03.2020 tarihinde kesinleştiği ve davanın 5271 sayılı Kanuna tabi olduğunu anlaşılmıştır.

Davalı Vekilinin Temyiz Talebi Yönünden; 1.5271 sayılı Kanun'un tazminat istemenin koşulları başlığını taşıyan 142 inci maddesinde; “...her hâlde karar veya hükümlerin kesinleşme tarihini izleyen bir yıl içinde tazminat isteminde bulunulabilir." şeklindeki düzenleme uyarınca kararın kesinleşmesinden 1 yıllık süre içerisinde dava açıldığından davalı vekilinin davanın süresinde açılmadığına dair temyiz talebi yerinde görülmemiştir.

2.Tazminat talebinin dayanağı olan ceza dava dosyası kapsamında düzenlenen el koyma evrakının incelenmesi neticesinde, soruşturma aşamasında düzenlenen kaçak eşyaya mahsus tespit varakası, davacıya ait faturalar da dikkate alınarak, davacıya ait el konulan eşyanın el koyma tarihindeki piyasa fiyatının mahkeme kanalıyla araştırılıp, bilirkişi marifetiyle tespit edilerek piyasa fiyatı üzerinden hesaplanan bedel ile tasfiye sonucu elde edilen satış bedelinin düşülmesi suretiyle tespit edilen bedelin maddi tazminat olarak ödenmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, bilirkişinin talebi üzerine düzenlenen belge üzerine düzenlenen bilirkişi raporunun hükme esas alınmak suretiyle eksik araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

3.Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.03.2007 gün ve 2 Esas, 63 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davalarında, ancak davanın tamamen reddi halinde davalı lehine vekalet ücretine hükmolunabileceğinden, davanın kısmen kabulü halinde davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 05.10.2021 tarihli ve 2021/939 Esas, 2021/1939 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,