Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/6550 K.2023/2813

Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 20.04.2017 tarihli dava dilekçesinde özetle; davacının Ankara 7. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2014/235 Esas ve 2014/321 Karar sayılı dosyasında kişinin kendisini tanınmayacak bir hale koyması suretiyle yağma suçlaması ile yargılandığını, bu suçlamadan hakkında beraat kaarı verildiğini, bu suçlamadan dolayı 09.02.2006 tarihinde gözaltına alındığını, Alaca Sulh Ceza Mahkemesinin 14.02.2006 tarihli kararı ile tutuklandığını, Ankara

7. Ağır Ceza Mahkemesince (Kapatılan Ankara

11. Ağır Ceza Mahkemesi) yapılan yargılama neticesinde ise 02.02.2011 tarihinde tahliye edildiğini ve yapılan yargılama sonucunda ise üzerine atılı suçtan beraatine karar verildiğini, müvekkilinin tutuklu kalması sebebiyle manevi zararının yanı sıra maddi zarara uğradığını, uğradığı maddi ve manevi zararın tazminini giderme gereği hasıl olduğunu, bu nedenle davacı müvekkili için 150.000,00 TL maddi, 200.000,00 TL manevi olmak üzere toplam 350.000,00 TL tazminatın gözaltı tarihi olan 09.02.2016 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte hükmedilmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 08.09.2017 tarihli cevap dilekçesinde özetle.

Çorum Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kovuşturmaya yer olmadığına dair karar vermesinin böyle bir dava açmaya neden olmadığını, davanın zaman aşımına uğradığını, beraat kararının kesinleşmesi gerektiğini, davacının istemiş olduğu maddi tazminat miktarının belgelerle ispat edilmesi gerektiğini, davacı maddi tazminat olarak ancak tutuklu kaldığı süre içinde mahrum olduğu kazancı ancak belgelendirmek suretiyle isteyebileceğini, davacının istemiş olduğu manevi tazminatda sosyal ve ekonomik durumuna göre fahiş olduğunu, bu nedenlerle davacının istemiş olduğu maddi ve manevi tazminatın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

3. Çorum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.06.2018 tarihli ve 2017/199 Esas, 2018/306 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. 4. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi

8. Ceza Dairesinin, 14.10.2020 tarihli ve 2019/1360 Esas, 2020/963 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile eksik araştırma yapıldığı gerekçesiyle hükmün bozularak İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 5. Çorum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2021 tarihli ve 2020/164 Esas, 2021/78 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

6. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 17.01.2022 tarihli ve 2021/1685 Esas, 2022/46 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. 7.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 29.08.2022 tarihli tebliğnamesi ile temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasını talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; davanın süresinde açıldığına ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre. A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Çorum 2. Ağır Ceza Mahkemesi gerekçesinde "... dosya içerisinde yer alan tutuklama müzekkeresi ve sorgu zabıtlarından davacının açıkça kasten öldürme suçundan tutuklandığı, davacının kasten öldürme suçundan Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2012/26 Esas sayılı 2012/283 karar ve 27/11/2012 tarihli kararı ile beraat ettiği (gerekçeli kararın 169.sayfası) ilgili kararın Yargıtay

1. Ceza Dairesi’nin 2014/512 Esas, 2014/2732 Karar, 29/04/2014 tarihinde davacının tutuklanmasına konu olan kasten öldürme suçu yönünden onanarak kesinleştiği oysa tazminat davasının 20/04/2017 tarihinde açıldığı görülmüştür. 5271 sayılı CMK'nın 142/1.

Fıkrasında "Karar veya hükümlerin kesinleştiğinin ilgilisine tebliğinden itibaren üç ay ve her hâlde karar veya hükümlerin kesinleşme tarihini izleyen bir yıl içinde tazminat isteminde bulunulabilir." hükmüne yer verilmiş olup yukarıdaki tespitlere göre davanın süresinde açılmadığı kanaatine varılmıştır.

Her ne kadar davacının gözaltı bilgisinde 09/02/2006 tarihli İlçe Jandarma Komutanlığı'na yazılan müzekkerede davacının "çıkar amaçlı suç örgütü oluşturarak gasp amaçlı yol kesme ve adam öldürme, yaralama suçundan" gözaltına alınmasına karar verildiği belirtilmiş ise de davacının gözaltına konu suçlardan örgüt üyeliği suçu ile ilgili 1 yıl 15 gün hapis cezasına mahkum edilmesi, söz konusu cezanın 29/04/2014 tarihinde temyizde onama ile kesinleşmiş olması ve yukarıdaki gerekçeler de birlikte değerlendirilerek sanığın gözaltında kaldığı süre yönünden de tazminata hak etmeyeceği kanaatine varılmıştır." denilmiştir. B.

Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Tazminat talebinin dayanağı olan Ankara

7. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2012/439 Esas – 2012/433 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının kasten öldürme suçundan 09.02.2006 – 02.02.2011 tarihleri arasında 1819 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda kasten öldürme suçundan beraatine, aynı dosya kapsamında suç işlemek amacıyla örgüt kurma suçundan 1 yıl 15 gün hapis cezası ile mahkumiyetine ve yağma suçundan 4 yıl 8 ay 7 gün hapis cezası ile mahkumiyetine hükmedildiği, beraat hükmünün ve suç işlemek amacıyla örgüt kurma suçundan verilen mahkumiyet hükmünün 29.04.2014 tarihinde kesinleştiği, yağma suçundan verilen mahkumiyetin ise Yargıtay

1. Ceza Dairesi'nce bozulmasına karar verildiği, bozma kararı üzerine Ankara 7. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2014/235 Esas – 2014/321 Karar sayılı kararı ile yağma suçundan da beraat kararı verildiği ve bu hükmün ise 27.02.2017 tarihinde kesinleştiği, gözaltı ve tutuklama tarihi itibariyle davanın yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'a tabi olduğu anlaşılmıştır.

2. Her ne kadar davacı yalnızca kasten öldürme suçundan tutuklanmış ise de, tazminata hükmedilirken davacının aynı dosyada yargılandığı diğer suçların sonucu beklenerek gözaltında ve tutuklu kalınan sürenin mahsuba konu olup olmayacağının gözetilmesi gerekmektedir.

Bu kapsamda dava süresi yağma suçundan verilen beraat kararının kesinleşme tarihi olan 27.02.2017 tarihinden itibaren başlayacağından 20.04.2017 tarihinde açılan dava Kanun'da öngörülen süre içerisinde açılmış olup, davacının suç işlemek amacıyla örgüt kurma suçundan aldığı 1 yıl 15 gün hapis cezasının tutuklu kaldığı 1819 günden mahsup edilmesi nedeniyle 1 yıl 15 gün bakımından makul, kalan 1439 gün tutukluluk süresi için ise tümüyle maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi yerine, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 17.01.2022 tarihli ve 2021/1685 Esas, 2022/46 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Çorum