Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/8013 K.2024/8016

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız el koyma nedeniyle 116.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminatın el koyma tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile manevi tazminat talebinin reddine, 116.000,00 TL maddi tazminatın el koyma tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı ve davalı vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı ve davalı vekillerinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli olmadığına, dava konusu gıda maddelerinin güncel maliyetlerinin hesaplanarak döviz cinsinden değerinin bulunması gerektiğine, kazanç kaybının, vekalet ücreti ve tespit dosyasına ait yargılama giderinin maddi tazminat olarak hükmedilmesi gerektiğine, dava dilekçesinde fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak dava açıldığınından hükmedilen maddi tazminat miktarının eksik olduğuna, davacının ticari itibarının zedelenmesi nedeniyle manevi tazminat taleplerinin kabulü gerektiğine, davalı vekilinin temyiz sebepleri; eksik araştırma ile hüküm kurulduğuna, davanın süresinde açılmadığına, davanın reddi gerektiğine, hükmedilen tazminat miktarının yüksek olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Mersin 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/619 – 2018/54 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının başkasına ait marka hakkında iktibas veya iltibas suretiyle tecavüz ederek mal üretmek veya hizmete sunma suçundan 12/04/2017 tarihinde davacının yetkilisi olduğu şirkete ait 1.850.688 adet toz içeceğe el konulduğunu, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 10/10/2018 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükmünün davacı asile tebliğ edilmediği,

el koyma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1-Dosya kapsamına göre.

Mersin 4. Sulh Ceza Hakimliğinin 2017/1230 D.İş sayılı kararı ile davacıya ait iş yerinde arama ve suç veya suç unsuru elde edilmesi halinde el konulabilmesi için el koyma izin verilmesi kararı verildiği, ceza yargılamasının yapıldığı mahkemece alınan 22/01/2018 tarihli bilirkişi rapor içeriğinde, 12/04/2017 tarihli iş yeri arama, el koyma ve numune alma tutanağına göre; davacının yetkilisi olduğu şirkete ait iş yerinde yapılan aramada tespit edilen toz içeceklerin bir bölümünün numune olarak alındığı,

diğerlerinin yediemin olarak iş yeri yetkilisine bırakıldığının tespit edilerek tutanak altına alındığının belirtildiği ancak tazminata esas dosya içerisinde iş yeri arama, el koyma ve numune alma tutanağının bulunmadığının bulunmadığı, Mersin 2. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2018/111 D.İş sayılı delil tespiti dosyasında alınan bilirkişi raporunda, davacı şirkete ait depoda bulunan dava konusu ürünler üzerinde yapılan incelemede ürünlerin üretim - son tüketim tarihleri belirlenerek, alınan numunelerin analize gönderildiği ve ürünlerde meydana gelen topaklanmalar nedeniyle ürünün özelliğini kaybettiğinin tespit edildiği,

ürünlerin raporda belirtilen son kullanım süresi dolmadan davacı vekilinin el koyma kararının kaldırılmasına ilişkin talebi doğrultusunda ceza davası görülmekte iken Mersin 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/01/2018 tarihli 2018/2 D.İş sayılı kararı ile davacının talebinin kabulü ile el konulan malların davacı vekiline iadesine ve satılamaz ve devredilemez şerhinin kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Davacı vekilinin dava dilekçesi ile arama ve el koyma kararına istinaden davacı şirkete ait el konulan ürünlerin bozulduğu ve kullanılamaz hale geldiği belirtilmek suretiyle CMK'nın 141/1-j maddesine dayanılarak tazminat talep edildiği anlaşılmakla; iş yeri arama, el koyma ve numune alma tutanağının aslının ya da denetime elverişli suretinin dosya içerisine alınarak, 12/04/2017 tarihinde el konulan ürünlerin akıbetinin ne olduğu, yedi emin olarak kime teslim edildiği tespit edilerek davacının dava dilekçesindeki tazminat talep dayanağı da dikkate alınarak tüm deliller toplandıktan sonra CMK'nın 141/1-j maddesinde belirtilen koşullarının oluşup oluşmadığının gerekçeli karar başlığında tartışarak hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2- Gerekçeli karar başlığında, "30/01/2019" olan dava tarihinin ''26/09/2019'' olarak yazılması,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,